30 Νοεμβρίου 2018


Το ΕΠΑΜ για τις κινητοποιήσεις της μαθητικής νεολαίας

30 Νοεμβρίου 2018

Για τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους

Τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους δεν έχουν ζήσει το «πριν»… Για τα περισσότερα από αυτά, τα 8 χρόνια της κατοχής είναι πάνω από τη μισή τους ζωή. Σίγουρα πάντως, είναι όλη τους η ζωή, απ’ όταν άρχισαν να καταλαβαίνουν και να ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στον κόσμο και στον τόπο τους. Δεν έχουν μνήμες και βιώματα του πώς είναι να ζεις σε μια πατρίδα λεύτερη. Δεν θυμούνται πώς είναι να τα βγάζουν πέρα άνετα οι γονείς τους. Να μην χλωμιάζουν και να μην ιδρώνουν όταν πρέπει να πληρώσουν φροντιστήρια, βιβλία, καινούργια ρούχα και παπούτσια. Να μην πετάγονται τρομαγμένοι όταν χτυπάει το τηλέφωνο, από φόβο ότι θα είναι η εισπρακτική που τους κυνηγάει για το δάνειο…

Τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή σε σχολεία με αίθουσες ακατάλληλες. Με δασκάλους κουρασμένους και νευρικούς, ή και χωρίς καθόλου δασκάλους για μεγάλο μέρος της χρονιάς. Με βιβλία κακογραμμένα, που δεν τους δίνουν γνώσεις, αλλά σκόρπιες, ελλιπείς και ανακατεμένες πληροφορίες. Με «ευγενικές» χορηγείες τροφίμων από ιδιωτικές εταιρείες, για να μην λιποθυμούν από την πείνα…

Τα μεγαλύτερα από αυτά, θα θυμούνται ίσως, ότι κάποτε οι γονείς τους ξεσηκώθηκαν για να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά ηττήθηκαν και γύρισαν σπίτι με σκυμμένο το κεφάλι. Ίσως πάλι να θυμούνται ότι κάποτε βρήκαν το κουράγιο να φωνάξουν ένα βροντερο ΟΧΙ, αλλά προδόθηκαν…

Αυτά τα παιδιά τη λέξη «πατρίδα» δεν την έμαθαν από τους αγώνες μιας κοινωνίας που παλεύει για ελευθερία και δημοκρατία. Δεν την έμαθαν ούτε από τα βιβλία της Γλώσσας και της Ιστορίας -μπορεί κάποιοι να πρόλαβαν να τη συναντήσουν, προτού εξοβελιστεί από το «εγκεκριμένο» και «πολιτικώς ορθό» λεξιλόγιο του Υπουργείου Παιδείας. Ούτε, βέβαια, την έμαθαν στις βαρετές και ανούσιες σχολικές γιορτές. Η ελληνική σημαία γι’ αυτά τα παιδιά δεν ήταν παρά ένας λόγος για να τσακώνονται οι μεγάλοι αν είναι ή δεν είναι σωστό να την κρατάει ο τάδε συμμαθητής τους στην παρέλαση, αλλά και κάτι που κάποιοι καίνε στις διαδηλώσεις.

Κι όμως, τα παιδιά αυτά βρήκαν τη δύναμη και το κουράγιο να βγούν στους δρόμους και να φωνάξουν. Μπορεί να μην καταλαβαίνουν ακόμα τις βαθιές, πολιτικές αναλύσεις, καταλαβαίνουν όμως το άδικο όταν το δουν. Και όταν βλέπουν τους συμμαθητές τους να τιμωρούνται επειδή φώναξαν ένα πατριωτικό σύνθημα, ενώ αυτοί που καίνε, σπάζουν και ρημάζουν μένουν ατιμώρητοι, αυτό είναι άδικο. Όταν βλέπουν αυτούς που κάνουν πλάτες σε παράνομες καταλήψεις κτηρίων για στέγαση «προσφύγων» και «αλληλέγγυων», να εναντιώνονται με έχθρα και καταστολή στη δική τους, ειρηνική κατάληψη… αυτούς που χτυπούν φιλικά στην πλάτη τον κάθε γνωστό-άγνωστο κουκουλοφόρο, να πνίγουν στα χημικά το δικό τους ανοιχτό πρόσωπο… αυτούς που παρελαύνουν πέρήφανα για κάθε λογής «πολύχρωμα» δικαιώματα, να τους βρίζουν και να τους τραμπουκίζουν επειδή κρατούν την ελληνική σημαία, αυτό είναι ΑΔΙΚΟ! Και, αν ακόμα δεν καταλαβαίνουν για ποιον λόγο γίνονται και τι σημαίνουν όλα αυτά, το άδικο και το καταλαβαίνουν, και το νιώθουν, και τους εξεγείρει.

Με το που βγήκαν στους δρόμους τα παιδιά, οι γνωστοί μηχανισμοί άρχισαν τη δουλειά τους, ρίχνοντας τόνους λάσπης, κατηγορώντας τα από εθνικιστές μέχρι φασίστες και χρυσαυγίτες. Ταυτίζοντας για άλλη μια φορά τα εθνικά προτάγματα με τον φασισμό, τι διδάσκουν στα παιδιά οι «προοδευτικές» αυτές φωνές; Ότι όποιος αγαπά και υπερασπίζεται τη χώρα του είναι φασίστας. Άρα, το να είναι κάποιος φασίστας είναι κάτι καλό; Ότι όποιος μιλά για την Ελλάδα και σηκώνει την ελληνική σημαία είναι χρυσαυγίτης. Άρα, οι χρυσαυγίτες είναι πατριώτες και αγωνιστές; Φταίνε λοιπόν τα παιδιά που παρασύρονται από την πατριδοκαπηλεία που θέλουν να πουλήσουν τα κάθε λογής φασιστοειδή μορφώματα, όταν για χρόνια τώρα οι λεγόμενοι «προοδευτικοί», αυτοί του «δημοκρατικού τόξου» έχουν εξορκίσει στο «πυρ το εξώτερο» κάθε τι πατριωτικό, κάθε τι που θυμίζει Ελλάδα; Όταν, για χρόνια τώρα, τα ΜΜΕ προβάλλουν ως μόνους υπερασπιστές κάθε εθνικού ζητήματος τα διάφορα ακροδεξιά μορφώματα; Ποιος λοιπόν στήνει αυτό το βρώμικο παιχνίδι, εκτρέποντας δόλια κάθε συζήτηση για τα εθνικά μας θέματα στο τεχνητό δίπολο φασισμού-αντιφασισμού; Ποιος ρίχνει «νερό στον μύλο» της ακροδεξιάς; Ποιος εκκολάπτει το «αυγό του φιδιού»; Τα παιδιά με τις σημαίες ή αυτοί που τα βρίζουν; Ποιος είναι ο φασίστας;

Όλοι αυτοί οι «αντιφασίστες» δεν βλέπουν ότι ο κυρίαρχος φασισμός στην εποχή μας είναι ο φασισμός της ΕΕ, που χρησιμοποιεί το φάντασμα του ιστορικού φασισμού ως αντιπερισπασμό, αφενός για να ενισχύσει τη δική του νεοταξική ιδεολογία, ντύνοντάς την  με το ένδυμα της «δημοκρατικής αγνότητας» και, αφετέρου, να προωθήσει τον διχασμό και τον αποπροσανατολισμό της ελληνικής κοινωνίας. Αυτόν τον φασισμό, που τους έχει κλέψει το μέλλον, που τους έχει αφαιρέσει ακόμη και το δικαίωμα στο όνειρο, τον έχουν γευτεί αυτά τα παιδιά από τα γενοφάσκια τους. Με αυτόν μεγάλωσαν, σε αυτόν αντιστέκονται. Γιατί αυτός ο φασισμός επιχειρεί τώρα να τους αφαιρέσει και το δικαίωμα στην πολιτισμική τους ταυτότητα, να τους καταστήσει «ανιθαγενείς» δουλοπάροικους των Αγορών.

Τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους μεγαλώνουν ακούγοντας πλέον από τους μεγάλους μια και μόνη συμβουλή: να τελειώσουν το σχολείο τους, ή και τις σπουδές τους και να φύγουν μακριά. Να φύγουν και να μην κοιτάξουν πίσω.

Κι όμως, τα παιδιά αυτά είναι εδώ και μας φωνάζουν ότι εδώ θέλουν να μείνουν. Ότι αυτή η γη τους ανήκει. Αυτό φωνάζουν στα συνθήματά τους. Και το φωνάζουν έτσι όπως το καταλαβαίνουν. Τα παιδιά δεν βγήκαν στους δρόμους για το «όνομα». Αυτό που λένε, είναι το αυτονόητο γι’ αυτά τα παιδιά. Όταν φωνάζουν «Μακεδονία γη ελληνική», διεκδικούν το δικό τους σπίτι, τη δική τους γειτονιά, τη δική τους Ελλάδα.

Όταν τα παιδιά βγαίνουν στον δρόμο, οφείλουμε να είμαστε στο πλάι τους και όχι απέναντί τους. Πολύ περισσότερο, οφείλουμε να βγούμε εμείς μπροστά, εμείς που ζήσαμε το «πριν», να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο, γι’ αυτά τα παιδιά. Για την πατρίδα αυτή που τους χρωστάμε και οφείλουμε να τους την παραδώσουμε αλώβητη και λεύτερη!

29 Νοεμβρίου 2018
Το Γραφείο Τύπου του ΕΠΑΜ


Ανακοίνωση του ΕΠΑΜ για την επέτειο του Πολυτεχνείου 2018 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

17 Νοεμβρίου 2018

Το Πολυτεχνείο ζει!

Το Πολυτεχνείο δεν ζει στα βουλευτικά έδρανα και τις «υψηλές θέσεις» όπου έχουν εγκατασταθεί εδώ και χρόνια κάποιοι από τους πρωταγωνιστές (ή τους φερόμενους ως πρωταγωνιστές) της εξέγερσης του 1973. Όταν αποφάσισαν να ανταλλάξουν τα αγωνιστικά τους παράσημα με την πολύ βολική καρεκλίτσα και τις παχυλές αποδοχές, όταν επέλεξαν για να διατηρήσουν τα προνόμια αυτών των θέσεων και τη ματαιοδοξία της εξουσίας, να αποκοπούν από αυτήν την κοινωνία που υποφέρει και αργοπεθαίνει, αγνοώντας επιδεικτικά και προκλητικά τις ανάγκες και τα προβλήματά της, όταν επέλεξαν να συνεργαστούν με το καθεστώς που έχει παραδώσει τη χώρα σε ξένη κατοχή, το Πολυτεχνείο δεν τους ακολούθησε…

Το Πολυτεχνείο δεν ζει στα αριστερά κόμματα, κομματίδια και γκρουπούσκουλα που έχουν οικειοποιηθεί τον αγώνα του και διεκδικούν να δρέψουν τις δικές του δάφνες. Όταν αποφάσισαν να απεμπολήσουν το ιδανικό της εθνικής ανεξαρτησίας, όταν στο όνομα του -κακώς εννούμενου- διεθνισμού βάφτισαν «φασιστικό» κάθε εθνικό πρόταγμα, όταν ξεχνούν το σύνθημα «Έξω αι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» της μαρτυρικής πύλης, διεκδικώντας επάξια τον τίτλο της «Νατοϊκής Αριστεράς», όταν ποδοπάτησαν την ελληνική σημαία, τη βαμμένη ανεξίτηλα με το αίμα των μαρτύρων του ’73, το Πολυτεχνείο δεν τους ακολούθησε…

Το Πολυτεχνείο δεν ζει πίσω από τις κουκούλες των αυτόκλητων -δήθεν- υπερασπιστών του, που κάθε χρόνο με το πρόσχημα της οργής απέναντι στην κοινωνική αδικία μετατρέπουν το κέντρο των πόλεων σε πεδίο μάχης. Το Πολυτεχνείο γνωρίζει ότι δεν νοείται λαϊκή εξέγερση να στρέφεται ενάντια στον λαό, δεν νοείται στο όνομα του «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» να στερείς από τους συμπολίτες σου τα μέσα με τα οποία βγάζουν το ψωμί τους. Γνωρίζει επίσης ότι πίσω από τις κουκούλες των «εξεγερμένων», όπως και κάτω από τα κράνη των «οργάνων της τάξης» που συμπρωταγωνιστούν σε αυτό το κακοστημένο θέατρο των συγκρούσεων, κρύβεται το ίδιο πρόσωπο, ο ίδιος μηχανισμός κράτους και παρακράτους που λειτουργούσε και στην εποχή της δικής του εξέγερσης.

Το Πολυτεχνείο ζει, γιατί ήταν γέννημα της ανάγκης και η ανάγκη που το γέννησε παραμένει ζωντανή 45 χρόνια μετά και πιο επιτακτική από ποτέ. 45 χρόνια μετά, το ψωμί σπανίζει, η παιδεία καταρρακώνεται και η ελευθερία ξεψυχά, όχι κάτω από τις ερπύστριες των τανκς, αλλά μέσα στις πολεμικές φρεγάτες και τα μαχητικά αεροπλάνα των ξένων δυνάμεων στις οποίες έχει παραδοθεί η χώρα. Μέσα στα γερμανικά περιπολικά που βολτάρουν στις πόλεις μας, τις τουρκικές φρεγάτες στο Αιγαίο, τις ισραηλινές και αμερικανικές βάσεις, το Πολυτεχνείο ζει για να μας θυμίζει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται με αγώνες και θυσίες και χάνεται όταν δεν την υπερασπίζεσαι.

Το Πολυτεχνείο ζει για να μας θυμίζει ότι οι γνήσιοι λαϊκοί αγώνες ξεπηδούν από μέσα από τον ίδιο τον λαό και όχι από τους «αντ’ αυτού», έχουν πάντα προτάγματα παλλαϊκά, απευθύνονται στο σύνολό του και επιζητούν την καθολική αποδοχή και συμμετοχή του. Η απόφαση όμως για ένταξη στον αγώνα είναι ατομική ευθύνη του καθενός ξεχωριστά, όταν -για να θυμηθούμε και το τραγούδι της εποχής- «έρχεται η στιγμή ν’ αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει». Και η στιγμή αυτή για τον ελληνικό λαό έχει έρθει και είναι ΕΔΩ και ΤΩΡΑ!

Το Πολυτεχνείο ζει και θα συνεχίσει να ζει όσο τα προτάγματά του συνεχίζουν να ζητούν δικαίωση.

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

16 Νοεμβρίου 2018
Το Γραφείο Τύπου του ΕΠΑΜ

 

 


7 Νοεμβρίου 2018


Η Δυτική Όχθη των Βαλκανίων

7 Νοεμβρίου 2018

 

της Αθανασίας Πέτσα

Ένα τραγικό γεγονός φούντωσε για άλλη μια φορά τα πάθη και δίχασε την -πάντα έτοιμη να διχαστεί- κοινή γνώμη. Ο φόνος του βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα από τα πυρά της Αλβανικής αστυνομίας. Και τι δεν ακούστηκε, αμέσως μόλις έγινε γνωστό το συμβάν και προτού ακόμα έρθει στο φως η παραμικρή λεπτομέρεια για τις συνθήκες και τον τρόπο με τον οποίο σκοτώθηκε.

Τα δυο στρατόπεδα -όχι «σαν», αλλά πραγματικά- έτοιμα από καιρό, όμως καθόλου «θαρραλέα», σχηματίστηκαν εν ριπή οφθαλμού, κραυγάζοντας: «εθνικιστής!», «φασίστας!», «χρυσαυγίτης!» από τη μια μεριά και «ήρωας!», «παλικάρι!», «θάνατος στους Αλβανούς!» από την άλλη. Οι δυο αυτοί πόλοι που εδώ και πολύ καιρό έχουν καταφέρει να κυριαρχούν σε οποιαδήποτε συζήτηση για οποιοδήποτε εθνικό μας θέμα. Τα δυο -φαινομενικά- αντίθετα στρατόπεδα, που όμως συνεργάζονται τόσο αρμονικά για τη συσκότιση της αλήθειας και την αλλοίωση κάθε εθνικής μας υπόθεσης, κάθε πατριωτικού προτάγματος.

Από τη μια μεριά λοιπόν, οι γνωστοί μας «αριστερούληδες», της συνομοταξίας των «αντίφα». Η ετυμηγορία βγήκε αμέσως: «ήταν χρυσαυγίτης!». Χαρακτηρισμός που είναι τουλάχιστον αστείος, αν σκεφτεί κανείς τον τρόπο δράσης του εν λόγω μορφώματος. Στα σοβαρά, τώρα, έχετε δει ποτέ χρυσαυγίτη να βγαίνει ΜΟΝΟΣ του και να υπερασπίζεται τα -όποια- πιστεύω του μέχρις εσχάτων, και μάλιστα με κίνδυνο της ζωής του; Όσο κι αν ψάξουμε, δεν θα βρούμε ούτε έναν. Όλη τους η «παλικαροσύνη» εξαντλείται στο να μαζεύονται τουλάχιστον καμιά δεκαριά μαζί, για να πλακώσουν στο ξύλο κανέναν δύσμοιρο Πακιστανό! Από πού προέκυψε ο χαρακτηρισμός του χρυσαυγίτη; Μήπως το είχε δηλώσει ο ίδιος ο Κατσίφας; Όχι, απ’ όσο ξέρουμε, δεν φαίνεται πουθενά κάτι τέτοιο. Ο μόνος λόγος για τον οποίο χαρακτηρίστηκε έτσι, είναι επειδή οτιδήποτε φέρει ελληνική σημαία, ή υπερασπίζεται εθνικά προτάγματα, αυτομάτως χαρίζεται από τους λεγόμενους διεθνιστές, στο νεοναζιστικό μόρφωμα.

Αυτό το «δωράκι», το δέχεται ευχαρίστως η πλευρά των εθνικοφρόνων-φιλοφασιστών-φιλοναζί-φιλοχουντικών (και λοιπών συμπαρομαρτούντων) και φροντίζει να το εκμεταλλεύεται με τον χειρότερο τρόπο. Κραυγές, βρισιές, ρατσιστικό παραλήρημα εναντίον των Αλβανών, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας όπου κυριαρχούν συνθήματα… μεστά πολιτικού νοήματος, όπως «1, 2, 3, γ***ται η Αλβανία!» Πού αποσκοπούν, αλήθεια, όλα αυτά; Μήπως στο να φωτίσουν καλύτερα τις, εν πολλοίς, άγνωστες πτυχές των εθνικών μας ζητημάτων; Μήπως στο να υπερασπιστούν δυναμικά τα δίκια του ελληνισμού, να συσπειρώσουν τον λαό για να αγωνιστεί για την κατάκτησή τους; Ούτε κατά διάνοια. Περισσότερα …..    https://www.epamhellas.gr/  


Εκδήλωση στην Πάτρα το Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2018

7 Νοεμβρίου 2018

 

Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου το απόγευμα στην αίθουσα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Πάτρας  πραγματοποιήθηκε προγραμματισμένη εκδήλωση της Τ. Ο ΕΠΑΜ Σκαγιοπούλειου Πάτρας, με θέμα  «Μήνυση επί Εσχάτη Προσδοσία- Γιατί τα μνημόνια είναι άκυρα- τρέχουσα επικαιρότητα».
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Δ. Καζάκης, Ο Φ. Μαζαράκης και ο Αντώνης Παπαντωνίου σε ένα κοινό περί 100 ατόμων που αντιπροσώπευε πολλές  κοινωνικές ομάδες,  όπως νέους, επαγγελματίες, μισθωτούς και συνταξιούχους.
Ιδιαίτερη αίσθηση έκανε, αυτήν τη φορά, η έντονη παρουσία νέων  ανθρώπων, όπως και στελεχών άλλων κομμάτων.
Η συζήτηση που ακολούθησε και διήρκησε  μέχρι αργά το βράδυ,  κάλυψε το ενδιαφέρον του κοινού για ζητήματα της επικαιρότητας και εθνικά ζητήματα, ενώ αναδείχθηκε με το καλύτερο τρόπο από πλευράς του Φ. Μαζαράκη,  η Μήνυση επί Εσχάτη Προσδοσία και απαντήθηκαν πολλές απορίες των παραβρισκομένων.

1 Νοεμβρίου 2018