18 Φεβρουαρίου 2019


Η ΠΓ του ΕΠΑΜ για την επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία και τις δηλώσεις του κ. Αποστολάκη

18 Φεβρουαρίου 2019

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι εθελόδουλες επιλογές πρωθυπουργού και ΥΠΕΘΑ είναι ντροπή για τη χώρα

Με την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στην Τουρκία φάνηκε και επίσημα πλέον ότι η Ελλάδα δεν στέκεται απέναντι στην Τουρκία ισότιμα, με όρους κυρίαρχου κράτους, αλλά ως υποτελής.

Οι παλινωδίες του κ. Τσίπρα σχετικά με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, η αποδοχή της εξομοίωσής τους από τον κ. Ερντογάν με τους 2 Έλληνες στρατιωτικούς που απήχθησαν και κρατήθηκαν παράνομα στις φυλακές της Τουρκίας, η υιοθέτηση από μέρους του των όρων με τους οποίους θέτει η Τουρκία το ζήτημα των μειονοτήτων, καθώς και τα εγκώμιά του για την “εντιμότητα” του κ. Ερντογάν και τη “δημοκρατικότητα” του τουρκικού καθεστώτος, αποτελούν μερικά μόνο από τα σημεία που φανερώνουν την υποτέλεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Παράλληλα, η δήλωση του κ. Τσίπρα ότι «με τον Πρόεδρο Ερντογάν έχουμε κοινό όραμα για την Κύπρο» είναι σαφέστατη των προθέσεών του, καθώς Ελλάδα και Κύπρος αντιμετωπίζονται καθαρά και μόνο ως διάδρομοι για τη διέλευση των αγωγών (TAP, Turkish Stream, EastMed).

Οι αναφορές στο Διεθνές Δίκαιο δεν είναι παρά κούφιες λέξεις, τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται όχι ως εκπρόσωπος των εθνικών μας δικαίων, αλλά ως μεσολαβητής για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των νέων “τζακιών” που αναδύονται στην ελληνική οικονομία. Μια νέας μορφής “επιχειρηματικότητα”, η οποία ποντάρει στο λαθρεμπόριο και τη διαχείριση της επιχειρησιακής κάλυψης (logistics) των πολεμικών συγκρούσεων. Αυτούς εκπροσώπησε ο κ. Τσίπρας στην Τουρκία και όχι τον ελληνικό λαό.http://epamhellas.gr

 


Ανακοίνωση της ΠΓ του ΕΠΑΜ για τις αγροτικές κινητοποιήσεις

12 Φεβρουαρίου 2019

Οι αγρότες, όπως μας πληροφορούν τα δελτία ειδήσεων, έχουν ξεκινήσει και πάλι τις, καθιερωμένες πλέον, κινητοποιήσεις τους, κατεβάζοντας τα τρακτέρ και κλείνοντας δρόμους, «αποφασισμένοι και ανυποχώρητοι», προκειμένου να διεκδικήσουν από την κυβέρνηση την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Όσοι όμως έχουμε επαφή με τον απλό κόσμο της αγροτιάς και δεν μαθαίνουμε τα νέα τους από τα δελτία ειδήσεων, γνωρίζουμε ότι η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική. Το κλίμα κάθε άλλο παρά ενθουσιώδες και αγωνιστικό είναι, και, στις περισσότερες περιοχές, η συμμετοχή των αγροτών είναι μάλλον υποτονική.

Όχι επειδή έχουν λυθεί, ή έστω ελαφρύνει, τα πάμπολλα προβλήματα του κλάδου, ούτε επειδή οι αγρότες περιμένουν ότι η «κυβέρνηση» θα τους τα λύσει χωρίς να χρειαστεί να αγωνιστούν, τώρα που «βγήκαμε απ’ τα μνημόνια» και βαδίζουμε στον… ανθοστόλιστο δρόμο της ανάπτυξης.

Ο λόγος είναι ότι μετά από τόσα χρόνια κινητοποιήσεων, μετά από τόσα 24ωρα στις παγωμένες εθνικές οδούς, μετά από τόσα συλλαλητήρια, συγκρούσεις και καταστολή, ο Έλληνας αγρότης βλέπει κάθε χρόνο την κατάστασή του να χειροτερεύει. Όσο κι αν προσπαθούν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές του χώρου να τον πείσουν ότι με κάθε κινητοποίηση «κάτι κερδίζει», η ίδια η πραγματικότητα τού δείχνει ότι κάθε φορά οδηγείται από ήττα σε ήττα.

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε συσσωρευμένη κούραση και, σε πολλές περιπτώσεις, σε ένα αίσθημα απογοήτευσης ή ακόμα και ματαιότητας του όλου εγχειρήματος. Έντονος είναι επίσης και ο προβληματισμός για τη μορφή των κινητοποιήσεων (που θεωρείται καθοριστική για την αποτελεσματικότητά τους), αλλά και για το πλαίσιο των αιτημάτων. Όλο και περισσότεροι αγρότες μπαίνουν σε διαδικασία προβληματισμού και αμφισβήτησης και ακούν με έντονη δυσπιστία τους συνδικαλιστές τους που ζητούν «διάλογο με την κυβέρνηση», καθώς συνειδητοποιούν ότι:

  • μετά από τόσα χρόνια αγώνων, το αγροτικό κίνημα δεν έχει καταφέρει να συσπειρώσει άλλες επαγγελματικές ομάδες, ούτε καν τους συναφείς κλάδους που είναι σε άμεση συνάρτηση με τις αγροτικές εργασίες και την αγροτική παραγωγή,
  • το αγροτικό κίνημα αντί να προσελκύσει την ευρεία συμπαράσταση του κόσμου, αντίθετα, όλο και περισσότερο στρέφει τον κόσμο εναντίον του,
  • οι μνημονιακές κυβερνήσεις, και ειδικά η παρούσα κυβέρνηση, δίνουν την εντύπωση «αυτόματου πιλότου» στην εφαρμογή όλων των έξωθεν εντολών και σε όλα τα ζητήματα που αφορούν στην διακυβέρνηση της χώρας προχωρούν ακάθεκτες στην υλοποίηση προειλημμένων αποφάσεων, χωρίς να υπολογίζουν την αντίδραση του κόσμου, ούτε καν το λεγόμενο «πολιτικό κόστος».https://www.epamhellas.gr/

 


Η κατάπτωση της επίσημης πολιτικής κάνει ακόμη πιο αναγκαία μια νέα αληθινή αυτή τη φορά μεταπολίτευση

12 Φεβρουαρίου 2019

 

Του Δημήτρη Καζάκη

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η φάρσα των Ιουλιανών του 1965. Οι «έξι» της σημερινής αποστασίας δήλωσαν ένταξη στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε ένα κόμμα κοινοβουλευτικής μειοψηφίας να αποκτήσει κυβέρνηση αυτοδυναμίας. Έστω και με 151. Μόνο που μ’ αυτή τους την κίνηση απέδειξαν την συνταγματική εκτροπή. Απέδειξαν γιατί μετά την παραίτηση του κυβερνητικού εταίρου, των ΑΝΕΛ, θα έπρεπε – κατ’ επιταγή του συντάγματος – να προχωρήσουμε είτε εκ νέου σε διαδικασία εντολών, είτε σε εκλογές. Η απόφαση ανήκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Από την πλευρά του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας στον «ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ», έκανε λόγο για «οριακή πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, η οποία είναι το αποτέλεσμα συναλλαγών κάτω από το τραπέζι με μεμονωμένους βουλευτές, σε πολλούς από τους οποίους υποσχέθηκαν κυβερνητικές ή άλλες θέσεις». Κι αυτός τι έκανε; Πώς αντιμετώπισε τη νέα αποστασία; Μήπως απαίτησε ως αξιωματική αντιπολίτευση την συνταγματική παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να ακυρωθεί η φάρσα;

Μήπως απείλησε έστω με αποχώρηση του κόμματός του από το κοινοβούλιο, προκειμένου να πάει η χώρα σε εκλογές; Όχι βέβαια. Ίσως να είχε δίκιο υψηλόβαθμο στέλεχος της ΝΔ, πού μας είπε πρόσφατα ότι «ακόμη κι αν ο Μητσοτάκης σκεφτόταν με όρους συνταγματικής νομιμότητας και επέλεγε την οδό της παραίτησης, δεν ήταν καθόλου βέβαιο αν θα τον ακολουθούσαν οι βουλευτές του. Εδώ είδαμε και πάθαμε να τους πείσουμε να μην ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών!»

Μίλησε έστω κανείς για συνταγματική εκτροπή; Ουδείς. Η εντολή για όλα αυτά ήρθε απ’ έξω. Το έκανε φανερό η επίσκεψη και οι δηλώσεις της κ. Μέρκελ. Ποιος τολμά από το ελληνικό κοινοβούλιο να τινάξει την μπάνκα στον αέρα, ώστε να καταφύγει η χώρα σε εκλογές, όταν έχουν δοθεί οι εντολές και ο ξένος παράγοντας απαιτεί συμμόρφωση;

Ποιος από τους κοινοβουλευτικούς μας θα τολμούσε να πάει κόντρα και να επιφέρει τη διάλυση της βουλής στην πράξη; Ποιο κόμμα; Κανένας! Κανένα! Κι έτσι νομιμοποιήθηκε – όπως γίνεται πάντα όλα αυτά τα χρόνια – η νέα συνταγματική εκτροπή, με τους μεν ως συμπολίτευση στην ατιμία και τους δε ως υπάκουη αντιπολίτευση εντός των προκαθορισμένων πλαισίων που τέθηκαν άνωθεν και έξωθεν.http://wwwepamhellas

 


Με την ευαισθησία οδοστρωτήρα ο ΕΟΠΥΥ ισοπεδώνει τις παροχές ειδικής αγωγής

12 Φεβρουαρίου 2019

Ανακοίνωση του Τομέα Υγείας του Ε.ΠΑ.Μ.

Με την ευαισθησία… οδοστρωτήρα προχωρά ο ΕΟΠΥΥ τις προαποφασισμένες αλλαγές στο σύστημα παροχών υπηρεσιών ειδικής αγωγής (λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, φυσικοθεραπείες, ψυχοθεραπείες) σε παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές.

Ακάθεκτος στην επιβολή του συστήματος (μη) πληρωμής των ειδικών θεραπευτών με κουπόνια (voucher), παρά την αντίθεση σύσσωμων των αντίστοιχων επιστημονικών και επαγγελματικών συλλόγων. Η άρνηση των θεραπευτών να προσφέρουν υπηρεσίες χωρίς να γνωρίζουν ούτε πότε, ούτε και πόσο θα πληρωθούν, ενώ παράλληλα διατηρούν στο ακέραιο όλες τις οικονομικές επιβαρύνσεις που έχουν κυριολεκτικά τσακίσει τους ελεύθερους επαγγελματίες, είναι απόλυτα λογική και δικαιολογημένη. Αυτό όμως ουδόλως πτοεί τους ιθύνοντες νόες του Υπ. Υγείας, καθώς το συγκεκριμένο μέτρο αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση, που επιβάλλεται ρητά από το «μεσοπρόθεσμο» που ψηφίστηκε το καλοκαίρι του 2018 (Ν. 4529, άρθρο 27 – ΦΕΚ Α’ 105/14-6-2018).

Με στόχο τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις της λεγόμενης «δημοσιονομικής προσαρμογής», γίνονται γενναίες περικοπές στα κονδύλια για τις παροχές υπηρεσιών ειδικής αγωγής. Μείωση 40% καταγγέλλει το Συντονιστικό Θεραπευτών Ειδικής Αγωγής, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία επιδημιολογική μελέτη, χωρίς καμία καταγραφή των πραγματικών αναγκών, χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση.

Ο ανώτατος αριθμός θεραπειών ανά μήνα μειώνεται από 15 που προβλέπονταν με το προηγούμενο σύστημα για όλες τις διαγνώσεις, στις 12 κατ’ ανώτατο, ενώ στις περισσότερες διαγνωστικές κατηγορίες δεν ξεπερνά τις 4. Επιπλέον, οι γονείς θα πρέπει να μπαίνουν στη διαδικασία ανανέωσης του πιστοποιητικού, αναλόγως τη διάγνωση, ανά 6μηνο ή ακόμα και ανά 4μηνο.

Η παντελής έλλειψη επιστημονικών κριτηρίων στην κατανομή των παροχών ανά διαγνωστική κατηγορία στον νεο ΕΚΠΥ (Ενιαίο Κανονισμό Παροχών Υγείας) είναι παραπάνω από εμφανής σε όποιον έστω και ελάχιστα γνωρίζει το θέμα. Σε πολλές περιπτώσεις δε, αγγίζει τα όρια του παραλογισμού. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει επιστημονικά κανένας λόγος η Μέτρια Νοητική Υστέρηση να δικαιούται 8 λογοθεραπείες μηνιαίως, ενώ η Ελαφρά Νοητική Υστέρηση μόνο 4, ή στη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής (ΔΕΠΥ) το πιστοποιητικό να έχει 6μηνη διάρκεια και στη Διαταραχή Γλωσσικής Έκφρασης 4μηνη. Και ενώ είναι θετικό ότι (επιτέλους!) εντάχθηκε η Ειδική Μαθησιακή Διαταραχή (δυσλεξία) στις διαγνώσεις που δικαιούνται λογοθεραπείες, ο νέος ΕΚΠΥ ορίζει ότι ναι, δικαιούται, αλλά μόνο «σε έδαφος οργανικής νόσου»! Δηλαδή, η δυσλεξία δικαιούται λογοθεραπείες, αρκεί… να μην είναι δυσλεξία, αφού η διάγνωσή της απαιτεί τον αποκλεισμό οργανικής αιτιολόγησης των συμπτωμάτων!

Φαίνεται όμως ότι οι απευθείας περικοπές δεν αρκούν για να «πετύχουμε τους στόχους», και γι’ αυτό ο ΕΟΠΥΥ οδηγεί όλο και περισσότερους γονείς να εγκαταλείπουν το σύστημα δημόσιας ασφάλισης. Όλο και περισσότερες οικογένειες παιδιών με ειδικές ανάγκες δεν αντέχουν την αβεβαιότητα, τις πολύμηνες καθυστερήσεις στην επιστροφή των χρημάτων που δικαιούνται και την ταλαιπωρία που υφίστανται όταν γίνονται «μπαλάκι» ανάμεσα στους ελεγκτές του ΕΟΠΥΥ και τις Ιατροπαιδαγωγικές Υπηρεσίες, αφού πλέον η έκδοση ενός απλού πιστοποιητικού έχει γίνει ολόκληρη περιπέτεια. Με ασαφείς οδηγίες που αλλάζουν συνεχώς, με την εισαγωγή (θεωρητικά) του περίφημου «ηλεκτρονικού πιστοποιητικού», χωρίς ούτε οι υπηρεσίες να είναι έτοιμες, αλλά ούτε και η ίδια η ηλεκτρονική πλατφόρμα, και με τις διάφορες «προσωρινές» λύσεις που επινοεί ο ΕΟΠΥΥ, έχουν φτάσει οι ήδη υποστελεχωμένες υπηρεσίες να λειτουργούν κατά το μεγαλύτερο μέρος του ωραρίου τους μόνο για να εκδίδουν πιστοποιητικά και να… ξαναεκδίδουν τα ήδη εκδοθέντα που είναι σε ισχύ, προκειμένου αυτά να συνάδουν με τις νέες ρυθμίσεις!

Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για προχειρότητα, για ανικανότητα, για «λάθη και παραλείψεις» (κατά την προσφιλή ορολογία των πολιτικών μας) αν δεν επρόκειτο για μια συστηματική και μεθοδική υποβάθμιση ολόκληρου του δημόσιου συστήματος υγείας. Αν δεν είχαμε την εμπειρία της 8χρονης μνημονιακής κατοχής και των τραγικών συνεπειών της στην υγεία και στις συνθήκες διαβίωσης των πολιτών, συνέπειες που πλέον πληρούν τα κριτήρια ορισμού της γενοκτονίας, αν δεν βλέπαμε τον λαό μας να μαραίνεται μέρα με τη μέρα και τις πιο ευάλωτες ομάδες του να καταδικάζονται σε σύγχρονους «καιάδες» για την εξυπηρέτηση άνομων συμφερόντων, τότε θα μιλούσαμε απλώς για δυσκολίες μιας μεταβατικής περιόδου σ΄ ένα νέο σύστημα. Τώρα όμως το ξέρουμε, ο ελληνικός λαός το ξέρει πλέον ότι μέσα στην ευρωκατοχή δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει ζωή!  Η απελευθέρωση από τα δεσμά που μας έχουν επιβάλει είναι πλέον ζήτημα φυσικής επιβίωσης!

Αθήνα 8 Φεβρουαρίου 2019
Ο Τομέας Υγείας του Ε.ΠΑ.Μ.


Ποιος θα μας σώσει από τις συνέπειες των δηλώσεων στο Κτηματολόγιο

6 Φεβρουαρίου 2019

 

 

 

του Κώστα Αν. Δέδε

Είναι γεγονός ότι η κατάσταση που έχει δημιουργήσει η παγκόσμια                χρηματιστική κρίση,  έχει οδηγήσει πολλές κοινωνίες και στην ηθική              εξαθλίωση, λόγω της οργανωμένης επίθεσης που δέχονται από το                σύστημα του «απόλυτου Καπιταλισμού».*

Φυσικά και η Μεγαρική κοινωνία δεν έμεινε ανέπαφη από το σχέδιο της διάλυσης των κρατών, της οικογένειας και τελικά της ατομικής ηθικής.

Είμαι όμως πεπεισμένος ότι η διάβρωση αυτή δεν έχει προχωρήσει τόσο βαθιά έτσι ώστε να έχει φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Ιδιαίτερα η δική μας κοινωνία έχει την ικανότητα αλλά και την υποχρέωση να αντισταθεί στην επίθεση του «τούρμπο-καπιταλισμού»,** διότι διέπεται από το κριτήριο που απορρέει της φράσης του Αριστοτέλη ότι: μεσότης ἐστὶν ἡ ἀρετή.

Η κοινωνία της πόλης μας ναι (τουλάχιστον μέχρι το 1979) μεγάλωσε, με την απόλυτη κατανόηση της «αρετής» που προκύπτει από την «μεσότης». Δηλαδή, ούτε πολύ μεγάλη πόλη, ούτε πολύ μικρή. Ούτε πολλοί πλούσιοι ούτε πολύ φτωχοί κλπ.

Στο ιδιοκτησιακό καθεστώς, οι Μεγαρίτες, ιστορικά, έδιναν μεγάλη βαρύτητα στην διατήρηση της θέσης τους. Όταν δεν υπήρχε μεν το Ελληνικό κράτος, την έδειχναν με την άσκηση της εδαφικής τους κυριαρχίας μέσω της σωματικής τους παρουσίας, όταν δε ιδρύθηκε το κράτος μας, μέσω της συμβολαιογραφικής προστασίας, παράλληλα όμως δεν απεμπολούσαν την υποχρέωση της σωματικής παρουσίας για την σίγουρη κατοχύρωση της κυριαρχίας. (Το θέμα της «μεσότης», αν δηλαδή η κοινωνία μας έχει τα κριτήρια κατά Αριστοτέλη και Πλάτωνα, θα προσπαθήσω να το αναλύσω σε άλλο άρθρο μου διότι είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να γίνει εδώ).

Εδώ αναφέρομαι επιγραμματικά στο θέμα αυτό, για να δείξω που στηρίζω την άποψή μου ότι τίποτα δεν έχει χαθεί, ότι ακόμα και όλα μπορούν να πάνε στο καλύτερο και μάλιστα γρήγορα, αν αρχίσουμε πάλι  να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και την παράδοσή μας, κυρίως την ιδεολογική, που μας ακολουθεί.

Στο προηγούμενο άρθρο μου με το ίδιο θέμα, δεν θέλησα να επιμείνω σε τεχνικά στοιχεία αλλά μάλλον δεν σκέφτηκα σωστά.

Λοιπόν, με τον Ν. 4512 ΦΕΚ Α αρ. 5, 17 Ιανουαρίου 2018, καταργούνται η ΕΚΧΑ Α.Ε. και όλα τα υποθηκοφυλακεία της Ελλάδος. Συστήνεται νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επωνυμία Ελληνικό Κτηματολόγιο Α.Ε με έδρα την Αθήνα, το οποίο εποπτεύεται από τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Για τις σχέσεις του με την αλλοδαπή, ο Φορέας χρησιμοποιεί την επωνυμία «HELLENIC CADASTRE».

Οι λόγοι ύπαρξης αυτού του νόμου, πέρα από το ότι η εταιρία λειτουργεί σύμφωνα με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, φαίνονται ξεκάθαρα σε μόλις δυο παραγράφους του άρθρου 11 με τίτλο Πόροι του Φορέα, όπου στην παρ. β) αναφέρει: Τα έσοδα από την εκμετάλλευση του αρχείου προϊόντων του. Επίσης στην παρ. δ) αναφέρει: Τόκοι και λοιπά έσοδα από τη διαχείριση των κεφαλαίων του.http://wwwepamhellas.gr/

 


Η Διατροφική Επάρκεια – Αυτάρκεια στην Ελλάδα

6 Φεβρουαρίου 2019

 

 

του Γιώργου Γιαγκίδη

Εισαγωγή

Διατροφική επάρκεια καλείται το ποσοστό ικανοποίησης των διατροφικών αναγκών κατανάλωσης ενός πληθυσμού σε συγκεκριμένο χώρο, δηλαδή από αυτά που χρειαζόμαστε για την τροφή μας, πόσα παράγουμε.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η διατροφική επάρκεια στην Ελλάδα ανέρχεται στο ποσοστό 98%, ενώ το 2010 βρισκόταν στο 94%.

Σημαντικό παράγοντα στην αύξηση αυτού του ποσοστού αποτελεί την μειωμένη πρόσβαση στην τροφή του πληθυσμού (μέχρι και στα είδη 1ης ανάγκης), λόγω της ακραίας φτωχοποίησης. Δηλαδή υπάρχει τροφή που περισσεύει καθώς οι Έλληνες «πεινάνε»

Η ελληνική δυσπιστία

94% των Ελλήνων (το μεγαλύτερο της Ευρώπης) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού (πηγή: Eυρωβαρόμετρο).

ΠΑΣΕΓΕΣ

Η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών αναφέρει μετά από σχετική μελέτη της:
Σε περίπτωση ολικής διακοπής εισαγωγών (όπως στην Αργεντινή), δεν θα υπάρξουν προβλήματα αναφορικά με την τροφή.

Ο λόγος αποτελεί την ιδιαίτερα υψηλή διατροφική επάρκεια της πατρίδας μας.

Τι εισάγουμε;

Σήμερα εισάγουμε ένα μεγάλο σύνολο τροφίμων, τα περισσότερα σε μικρό και σχεδόν αμελητέο βαθμό, όπως πατατάκια, αναψυκτικά τύπου Cola, συσκευασμένα γλυκά κι άλλα επεξεργασμένα τρόφιμα, εξωτικά οπωροκηπευτικά κ.τ.λ.

Σε μικρότερο βαθμό κάνουμε εισαγωγές λεμόνια, ξηρούς καρπούς, πατάτες και παγοκολώνες χυμών (ποσοστό έλλειψης < 30%). Αλλά και μερικά σε μεγαλύτερο βαθμό μοσχαρίσιο και χοιρινό κρέας, σε πολλά όσπρια και τη ζάχαρη  (ποσοστό έλλειψης > 50%).

Πλην των επωνύμων υπάρχει μεγάλο ζήτημα με τις ελληνοποιήσεις, λόγω ελλιπούς σήμανσης (ταυτοποίηση και ιχνηλασιμότητα).

Η ακραία μείωση της παραγωγής μετά την ένταξη στην Ε.Ε (1981)http://wwwepamhellas.gr