Δ.Ν.Τ. – H αμαρτωλή ιστορία του παγκόσμιου οργανισμού

17 Απριλίου 2013

Visitors are silhouetted against the logo of the International Monetary Fund (IMF) in Tokyo

του Γιώργου Τσιάρα

Πριν από τρία χρόνια, λίγο μετά την υπογραφή του ελληνικού Μνημονίου, σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αργεντινό σκηνοθέτη Φερνάντο Σολάνας, ρωτήσαμε την εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της λατινοαμερικανικής Αριστεράς για την «κληρονομιά» του ΔΝΤ στη χώρα του. Τι μας απάντησε; «Το ΔΝΤ είναι όργανο οικονομικής αποικιοποίησης. Μια αστυνομία που δρα για λογαριασμό των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το ιστορικό του στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’90 είναι μια αληθινή τραγωδία. Αυτό που αποκαλούμε “διεθνές πιστωτικό σύστημα” στην πραγματικότητα έχει πεθάνει, αλλά δεν έχουμε βρει τη δύναμη να το μεταρρυθμίσουμε».

Ο «Πίνο» Σολάνας, ο δημιουργός της «Μεγάλης Ληστείας» -του κορυφαίου ντοκιμαντέρ για την αργεντίνικη χρεοκοπία- ξέρει καλά τι λέει: κατ’ εντολήν του ΔΝΤ, η Αργεντινή, μεταξύ 1999 και 2001 είχε εφαρμόσει όχι ένα, ούτε δύο, αλλά… οκτώ πακέτα λιτότητας σε μόλις επτακόσιες ημέρες, με αποκορύφωμα την πρόσδεση του πέσο, του νομίσματός της, στο δολάριο και συνέπεια το τρομερό κραχ του Δεκεμβρίου του 2001 και τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, τα οποία άφησαν την αργεντίνικη μεσαία τάξη κυριολεκτικά άφραγκη στα κρύα του λουτρού και στη συνέχεια την οδήγησαν στην αγκαλιά του Κίρσνερ.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Μονομερής «αντιγερμανισμός» – και ψεύτικες ελπίδες από ΔΝΤ-Ουάσιγκτον

1 Μαρτίου 2013

Πάλι δούλεμα!

«Λυπάμαι περισσότερο τα παιδιά του Νίγηρα από τα παιδιά της Ελλάδας»

Κριστίν Λαγκάρντ, η αμοιβόμενη με 381.000 ευρώ Διευθύντρια του ΔΝΤ, πρώην Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, για τον Νίγηρα, χώρα που κατέστρεψαν Γαλλία και ΔΝΤ


IMF1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εσχάτως αναπτύσσεται συστηματική προσπάθεια να εντοπισθούν οι ευθύνες για την ελληνική κρίση αποκλειστικά στη γερμανική πολιτική και να συσκοτισθεί, εξ αντιδιαστολής, η πολιτική του ΔΝΤ, των ΗΠΑ και του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, αληθινής υπερδύναμης του καιρού μας.

Ακόμη κι αν δεν είναι εκ του πονηρού, η προσπάθεια έχει σοβαρές συνέπειες. Προκαλεί στρατηγική σύγχυση στις ελίτ και την κοινή γνώμη, στο κεντρικότερο θέμα, ποιος είναι ο «εχθρός» και τι επιδιώκει. Παραπλανά, εμποδίζοντας χάραξη αληθινά εθνικής στρατηγικής. Δεν βοηθά να αποτινάξουμε την εξάρτηση από το Βερολίνο, συνδράμει να αυξήσουμε την εξάρτηση από άλλα κέντρα, ουδόλως φιλικά προς εμάς, που δεν θέλουν να μας «σώσουν», αλλά να εκμεταλλευθούν την κρίση για δικές τους επιδιώξεις, αυξάνοντας ποιοτικά τον δικό τους έλεγχο σε μας.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »