Μία απάντηση στους επαναστάτες του πληκτρολογίου

24 Ιανουαρίου 2014

Το ακόλουθο άρθρο έρχεται ως απάντηση στο άρθρο του ιδίου με τίτλο «Από πότε η πολιτική κριτική έγινε άλλοθι ανεντιμότητας;«.

ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑτου Κώστα Γιαννιώτη

Παρ’ ό,τι ο χρόνος που διαθέτω είναι περιορισμένος, θα χαραμίσω ένα κομμάτι του για να απαντήσω σ` αυτούς τους «κάποιους», που κάνουν τη δική τους επανάσταση, …..του πληκτρολογίου.

Το να απαντήσω όμως επί της ουσίας το θεωρώ ακατόρθωτο.

Γιατί όταν απευθύνεσαι σε ανθρώπους καλοπροαίρετους , οι οποίοι μπορεί να έχουν τις αντιρρήσεις τους, τις διαφωνίες τους και τις ενστάσεις τους, ως προς τις θέσεις που υπερασπίζεσαι, τότε είναι κατανοητό και απαραίτητο να ανταποκριθείς στο κάλεσμα του διαλόγου.

Όταν όμως έχεις να κάνεις με ανθρώπους που πολιτικά διακατέχονται από σύνδρομα θρησκοληψίας Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Από πότε η πολιτική κριτική έγινε άλλοθι ανεντιμότητας;

16 Ιανουαρίου 2014

Takis Fotopoulos 2του Κώστα Γιαννιώτη

Σε φύλλο της εφημερίδας  «Κυριακάτικη»  διάβασα, με έκπληξη, άρθρο κάποιου κυρίου Τ. Φωτόπουλου όπου αφού πρώτα αναφέρει ότι  «…… είναι αδύνατη οποιαδήποτε ριζική αλλαγή πολιτικής για την έξοδο από τη σημερινή οικονομική (και όχι μόνο) καταστροφή χωρίς μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. και διαγραφή του χρέους, ακύρωση της μνημονιακής νομοθεσίας και τις αναγκαίες γεωστρατηγικές μεταβολές ……» και συνεχίζει γράφοντας πως …..… «Αυτό σημαίνει ότι είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές οι απόψεις ότι θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε άλλη πολιτική ακόμα και μέσα στην Ευρωζώνη (ΣΥΡΙΖΑ) ή ότι θα αρκούσε η έξοδος από το ευρώ (χωρίς παράλληλη άμεση έξοδο από την Ε.Ε.) για την εφαρμογή μιας ριζικά διαφορετικής οικονομικής στρατηγικής (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β΄, ΕΠΑΜ κ.λπ.)…».

Εδώ αρχίζει να χοντραίνει το παιγνίδι αυτός ο κύριος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Τι κάνουμε τώρα; — Η ανάγκη για παλλαϊκό Μέτωπο

8 Απριλίου 2013

Abbott_Handerson_Thayer_-_Cornish_Headlands_-_Google_Art_Project

Με την ανεργία και τη φτώχεια να καλπάζουν, έχουμε ήδη επιτύχει, εν μέρει, τον στόχο που έβαλε η ελίτ το 2010: να μείνουμε στην ΕΕ για να μην γυρίσουμε στη δεκαετία του 1950. Ετσι, μείναμε μεν στην ΕΕ, αλλά γυρίσαμε— μέσα σε τρία χρόνια— στη δεκαετία του 1950! Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Σύμφωνα με την απογραφή του 1961, περίπου 24% του ενεργού πληθυσμού  ήταν τότε άνεργο ή υποαπασχολούμενο. Σήμερα, μόνο οι άνεργοι φθάνουν το 27%. Μολονότι δεν υπάρχουν, από όσο γνωρίζω, ακριβή στοιχεία για τη φτώχεια στη δεκαετία του ‘50, μπορούμε να κάνουμε κάποιες λογικές υποθέσεις. Το 2011, στην αρχή της κρίσης, με ανεργία περίπου 18%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, σχεδόν οι μισοί Έλληνες ζούσαν στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, δηλ. δυσκολευόντουσαν να καλύψουν βασικές ανάγκες (ενοίκιο, ηλεκτρικό, θέρμανση, διατροφή με κρέας ή ψάρι δύο φορές την εβδομάδα, διακοπές κ.λπ.). Με την ανεργία σήμερα αυξημένη κατά 50% σε σχέση με το 2011, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσοι θα είναι οι κοινωνικά αποκλεισμένοι σε σχέση με το 2011 και το 1961.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


H ώρα των ριζικών λύσεων

25 Φεβρουαρίου 2013

Οι καταστροφικές οικονομικές συνέπειες της σημερινής οικονομικής κατοχής από την υπερεθνική και τις ντόπιες ελίτ δεν διαφέρουν σημαντικά από τις αντίστοιχες της στρατιωτικής Κατοχής πριν 70 χρόνια. Το βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί ριζικά τη σημερινή κατοχή, που είναι και το πιο αβάσταχτο για τα λαϊκά στρώματα, είναι η έλλειψη οποιουδήποτε συνεκτικού στόχου και συνακόλουθα οποιασδήποτε ελπίδας για πραγματική βελτίωση της κατάστασής τους, σε μια ριζικά διαφορετική κοινωνία. Αυτόν τον καθοριστικό ρόλο έπαιζε τότε το ΕΑΜ.

Το γεγονός αυτό δεν είναι βέβαια περίεργο δεδομένου ότι τότε ο στόχος ήταν κατ’ αρχήν η εθνική απελευθέρωση που συνένωνε όλους, από την Αριστερά μέχρι τον ευρύτερο πατριωτικό χώρο, ενώ η κοινωνική απελευθέρωση από την ανισότητα, την ανεργία και την φτώχεια ―όπου και αρχίζουν οι διαφορές ανάλογα με τις ταξικές και ιδεολογικές θέσεις του καθενός/καθεμιάς― εθεωρείτο επακόλουθο της πρώτης. Σήμερα όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο:  δεν νοείται εθνική απελευθέρωση αν δεν προηγηθεί κοινωνική απελευθέρωση. Το ζητούμενο όμως είναι αν αυτή η κοινωνική απελευθέρωση μπορεί, στις σημερινές συνθήκες, να πάρει τη μορφή συστημικής αλλαγής, ή αν θα πρέπει, αρχικά τουλάχιστον, να περιοριστεί στην εξασφάλιση των κοινωνικών προϋποθέσεων για την άμεση ανάκτηση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας που  θα έβαζε και τα θεμέλια για την ολοκληρωτική κοινωνική απελευθέρωση στο μέλλον, με τη μορφή συστημικής αλλαγής, η οποία θα αποφασιζόταν δημοκρατικά από τον Λαό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »