H Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η ευρωζώνη καταρρέει μέσα στην πιο απόλυτη παρακμή όπως η αρχαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία…

15 Ιουλίου 2013

un2

του Δημήτρη Καζάκη

Από την ιστορία είναι γνωστό ότι η αρχαία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δηλαδή ένα είδος Ευρωπαϊκής Ένωσης της εποχής, καθώς μετέτρεπε τους υπηκόους της σε μαλθακούς υπόδουλους της πιο παρασιτικής και αδίστακτης άρχουσας τάξης που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο κόσμος άρχισε η κοινωνία στο σύνολό της να αποσαθρώνεται και να παρακμάζει σε βαθμό πρωτόγνωρο μέχρι τότε. Η προσωπική ικανότητα και παλικαριά, η αγάπη για τη λευτεριά και το δημοκρατικό ένστιχτο της μάζας που θεωρούσε όλες τις υποθέσεις της πολιτείας σαν δικές της και είχαν κάνει την παλιά Ρώμη μεγάλη, είχαν εξαφανιστεί παντελώς. Την θέση τους είχε πάρει ο παρασιτισμός σ’ όλο του το μεγαλείο και η κοινωνική ηθική του όχλου, που σαν συρφετός ζούσε από τις αγαθοεργίες, ή τους εμφυλίους των αρχόντων της αυτοκρατορικής Ρώμης.

Δεν ήταν ο βούρδουλας που κρατούσε σε υποταγή τους αμέτρητους δούλους, τους ακόμη περισσότερους πληβείους και μυριάδες προλετάριους. Δεν ήταν ο δήμιος που τους εξανάγκαζε να ζουν μια ζωή χαμερπή στα πόδια των αρχόντων. Δεν υπήρχε ανάγκη για βούρδουλα. Εκεί που δεν υπάρχει παλικαριά και αγάπη για την ελευθερία οι τύραννοι δεν έχουν ανάγκη τον βούρδουλα, ούτε τον δήμιο. Την θέση του βούρδουλα πήρε ο αβάσταχτος φόρος και το τοκογλυφικό χρέος. Για να γλυτώσουν το αβάσταχτο βάρος των φόρων, πολλοί μικροϊδιοκτήτες προτιμούσαν να πουληθούν σαν δούλοι, μιας και οι τελευταίοι δεν πλήρωναν φόρους και η ελευθερία από τον φοροεισπράκτορα ήταν πιο γλυκιά σαν κίνητρο από την προσωπική ελευθερία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Χρωστάς; Το κράτος θα σου πει πόσο θα φας

25 Απριλίου 2013

000504dc-642

Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας παρουσίασε ένα νέο πρόγραμμα για όσους χρωστούν και δεν βλέπουν στο ορατό μέλλον κάποιο τρόπο να εξοφλούν το χρέος τους. Σύμφωνα με το νέο πρόγραμμα, οι πιστωτές δεν θα μπορούν να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα για 6 χρόνια αρκεί οι οφειλέτες να επιτρέψουν στο κράτος να αποφασίζει ακόμα και το πότε θα βγουν για φαγητό…

Οι οδηγίες για τον τρόπο υπολογισμού του επιτρεπόμενου κόστους ζωής Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η δουλεία δεν έχει πατρίδα την Ελλάδα

16 Απριλίου 2013

083

Το ερέθισμα για το παρόν πόνημα μου δόθηκε σε μία διάλεξη που παρακολούθησα  όταν σε μία από τις τοποθετήσεις  και μάλιστα εκπαιδευτικού υποστηρίχθηκε ότι η αρχαία Ελλάδα και κυρίως η Αθήνα και η Σπάρτη συγκαταλέγεται στα ιστορικά παραδείγματα φαινομένων ρατσισμού σε σχέση με τους δούλους.

Ήταν όμως όντως ρατσιστές οι αρχαίοι Έλληνες ως προς τους δούλους; Τους αντιμετώπιζαν και αυτοί ως πράγματα «res», όπως οι Ρωμαίοι τους σκλάβους, οι οποίοι, όπως είναι γνωστό, δεν δίσταζαν να τους ρίξουν ακόμη και ανθρωποφαγα ψαρια, προκειμένου να ψυχαγωγηθούν οι ίδιοι;

Η έρευνά μου με οδήγησε αρχικά σε μία φράση του Οδυσσέα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Επιστρέφουμε στην προϊστορία του Εργατικού Δίκαιου

28 Φεβρουαρίου 2013

paidiki-ergasia

του Άρι Καζάκου*

Για να μπορούμε να κάνουμε μια ακριβή αποτίμηση των μνημονιακών νομοθετικών μέτρων στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων τα τελευταία τρία χρόνια, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε την ιστορία από τη “γένεση”.

Ο συνδικαλισμός γενικά είναι ο τρόπος που έχουμε οι εργαζόμενοι και γενικότερα η κοινωνία να μη γινόμαστε δούλοι της ανάγκης βιοπορισμού και να μην υποτασσόμαστε στην ισχύ και τη βία του ισχυροτέρου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, με την καταστροφή του συστήματος Συλλογικών Διαπραγματεύσεων και της Διαιτησίας, το κέντρο βάρους για τη ρύθμιση των όρων εργασίας έχει μετατοπιστεί από το συλλογικό στο ατομικό επίπεδο, πρακτικά στην εξουσία υπαγόρευσης του εργδότη.

Το σχέδιο για την τροποποίηση του Ν. 1264 θα αποτελέσει, αν υλοποιηθεί, ένα χειρουργικό χτύπημα στο βασικό συνδικαλιστικό δικαίωμα (τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας του συνδικαλισμού) και στο δικαίωμα απεργίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Τόσοι εχθροι όσοι και σκλάβοι — Η επανάσταση του Σπάρτακου στην Αρχαία Ρώμη

4 Ιανουαρίου 2013

Gladiators_from_the_Zliten_mosaic_3

Δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο της αρχαιότητας που να έχει λατρευτεί ως ελευθερωτής περισσότερο από το Σπάρτακο. Η ιστορία του έδωσε έμπνευση σε πολλούς επαναστάτες: από τον Χαϊτιανό επαναστάτη Toussaint Louverture (γνωστός ως ο «μαύρος Σπάρτακος») στους Γερμανούς Μαρξιστές των αρχών του 20ου αιώνα (που ίδρυσαν τη Spartacist League) μέχρι και τους κινηματογραφιστές της δεκαετίας του 60 στις ΗΠΑ. Είναι ειρωνικό όμως πως αυτός ο θαυμασμός για το Σπάρτακο βασίζεται σε λίγες αμφίβολες αναφορές από αρχαίες πηγές που δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Οι ιστορικές πηγές που έχουμε δεν είναι αρκετές μα είναι χρήσιμο να τις μελετήσουμε για να καταλάβουμε καλύτερα τι έγινε στη Τρίτη Επανάσταση των Σκλάβων. Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν ο Σπάρτακος και οι πολεμιστές του μαχόντουσαν εναντίων της σκλαβιάς γενικά ή αν απλά προσπαθούσαν να σώσουν τους εαυτούς τους χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι υπόλοιποι σκλάβοι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »