Καταδικάζω τη βιασύνη απ’ όπου κι αν προέρχεται

17 Οκτωβρίου 2013

Καβάφης

Μέσα στην γενικότερη ηλιθιότητα στην οποία βουλιάζει η χώρα, βλέπουμε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς τον Κωνσταντίνο Καβάφη να καταδικάζει τη βία. Πάλι καλά που δεν έβαλαν εκείνο το ποίημά του στο οποίο τάσσεται υπέρ της θεωρίας των δυο άκρων.

Ο στίχος είναι από ένα από τα αναγνωρισμένα ποιήματα του Καβάφη το «Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.»

Πιο συγκεκριμένα, ο Καβάφης γράφει: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


H ολοκληρωτική απάθεια απέναντι στη βία, είναι το χαρακτηριστικό του Έλληνα, σήμερα.

11 Μαρτίου 2013

577293_151148295049533_488445772_n

Στο συγκεκριμένο περιστατικό που συνέβει χτες στο Σύνταγμα, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας των Αγανακτισμένων, μια ολόκληρη Διμοιρία ΜΑΤ, όπως λέγεται, συνέλαβε(και βασάνισε μπροστά στον κόσμο) νεαρό διαδηλωτή, επειδή,  έσπρωξε αστυνομικό… Ο ματατζής είναι προφανώς καμμένο μυαλό, άρρωστος και παράνομος εγκληματίας. Έχει έναν άνθρωπο κάτω και τον βασανίζει. Αδιαφορεί επιδεικτικά για το νόμο, όσο και για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν τον ενδιαφέρει αν ο κόσμος τον βλέπει, γιατί ίσως και να γουστάρει. Διότι κανένας από αυτούς που τον βλέπουν δεν κάνει ουσιαστικά τίποτα. Απόλυτη εξουσία ο κάθε ανώμαλος…

Διότι, εμείς, που μπροστά στα μάτια μας ασκεί κάποιος βία σε έναν συμπολίτη μας, το μόνο που κάνουμε είναι να απαιτούμε να φωνάξει κι από πάνω “πιο δυνατά!” το όνομά του! Διότι, το μόνο που κάνουμε, είναι να παρατηρούμε ως… παθητικοί τηλεθεατές ότι συμβαίνει γύρω μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η ψευδαίσθηση της εργασιακής ελευθερίας

9 Μαρτίου 2013

«Οι τοκογλύφοι είχαν ανακαλύψει ότι το σύστημα της δουλοκτησίας απέφερε λιγότερα κέρδη σε σχέση με το σύστημα της ‘ελεύθερης’ εργασίας. Όποιος ήταν ιδιοκτήτης δούλου έπρεπε να τον συντηρεί στη ζωή και σε καλή κατάσταση, ώστε να είναι σε θέση να εργαστεί. Το σύστημα της δουλείας παρουσίαζε μεγαλύτερο κόστος απ’ ό,τι η ‘ελεύθερη’ εργασία βάσει της οποίας στο καπιταλιστικό σύστημα ο εργοδότης δεν έφερε οποιαδήποτε ευθύνη. Η ήττα των δουλοκτητών είχε ήδη καθοριστεί, είχε προαποφασιστεί». Έζρα Πάουντ, «Η Αμερική και οι αιτίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου», σελ. 51, Εκδόσεις Περίπλους.

slavery64

Ο Έζρα Πάουντ είναι ένας από τους πιο σημαντικούς «καταραμένους» Αμερικανούς ποιητές και δοκιμιογράφους του 20ού αιώνα. Είχε την «τύχη» να γευτεί την καθημερινότητα ενός φυλακισμένου αγριμιού όταν στις 2 Μαΐου 1945 οι Ιταλοί παρτιζάνοι, που τον είχαν συλλάβει ως υποστηρικτή του Μουσολίνι, τον παρέδωσαν στον Αμερικανικό στρατό σε μια τοποθεσία έξω από την Πίζα. Αμέσως μόλις τον συνέλαβαν οι συμπατριώτες του έκαναν κάτι που δεν συνηθιζόταν ιδιαίτερα: τον έβαλαν σε ένα ανοιχτό κλουβί! Επί 25 ημέρες, όσο διήρκεσε αυτό το μαρτύριο, η μοίρα δοκίμαζε την αντοχή του ψυχικού κόσμου του ποιητή – μέχρι την κατάρρευσή του. Ωστόσο, αυτό το ανυπότακτο και περίεργο πνεύμα, ακόμα και σε συνθήκες ταπεινωτικού εγκλεισμού βρήκε τη δύναμη και τα αποθέματα οίστρου για να γράψει τα περίφημα «Κάντος της Πίζας».
Αυτός, λοιπόν ο σημαντικός δημιουργός, παρά τις όποιες ιδεολογικές ταυτίσεις και προσανατολισμούς του, μπόρεσε και «διάβασε» ένα κομβικό σημείο της Αμερικανικής ιστορίας δίχως προκαταλήψεις και διάθεση διδακτισμού. Στο απόσπασμα που αναφέρθηκε προηγουμένως, αποδίδει την κατάργηση του θεσμού της δουλείας στη βούληση των τοκογλύφων να διευρύνουν τα κέρδη τους και να… απορρυθμίσουν τα όποια δικαιώματα είχαν «περισσέψει» στους ταλαίπωρους δούλους της υπερδύναμης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »