Ο χαφιές στα χρόνια της κρίσης

19 Μαρτίου 2013
Γουστάρω την Κρίση. Λατρεύω τα Μνημόνια. Τη βρίσκω, φτιάχνομαι, με ανεβάζει σε δυσθεώρητα ύψη – έτσι δεν το λεν οι γραμματιζούμενοι; Είναι η καλύτερη εποχή της ζωής μου, δεν θα την άλλαζα με οτιδήποτε άλλο έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα…
  
xafies_41467-kataskopos 
Α. Του αφεντικού μας ο λακές
Όλα τα χρόνια της ζωής μου ήμουν ένα τίποτα. Μέτριος μαθητής, χωρίς κοινωνικές δεξιότητες, μουντός χαρακτήρας, περνούσα απαρατήρητος, το φάντασμα του σχολείου. Οι άλλοι ήταν όμορφοι – ή κατάφερναν να πείθουν ότι ήταν  –  φραγκάτοι, έστω και με δανεικά, καλοντυμένοι, κοινωνικοί, αθλητικοί, είχαν γκόμενες, φίλους, παρέες. Εγώ περνούσα τις τάξεις μόνο και μόνο επειδή όταν έφτανε η ώρα ο καθηγητής να βάλει τους βαθμούς, έξυνε τη γκλάβα του μπροστά στ’ όνομά μου («ποιος πούστης είναι πάλι αυτός;») κι έβαζε τελικά έναν συμβατικό βαθμό, από ντροπή που είχε μαθητή τον οποίο δεν γνώριζε, αλλά και για να μην πέσει σε καμμία λούμπα και ξεφτιλιστεί.
Σε άλλες περιπτώσεις, μου ανέβαζε τον μέσο όρο η απλή συνωνυμία με κάποιο κοράκι μεγαλύτερης τάξης –   ο συνειρμός πάντοτε βοηθάει τα κενά μνήμης. Στο τέλος της χρονιάς υπολόγιζα πόσο χρειαζόμουν να γράψω για να περάσω, χτυπούσα και μπόλικη παπαγαλία  (αν έχω ένα προσόν, αυτό είναι η μνήμη ελέφαντα, όπως και η μνησικακία) και διατηρούσα τα κεκτημένα μου. Έτσι κατάφερα να περάσω ακόμη και στο πανεπιστήμιο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »