Είτε έχεις, είτε δεν έχεις

9 Δεκεμβρίου 2011

Η Αμερική σώζει το ευρώ. Μια φανταστική ιστορία

1 Δεκεμβρίου 2011

Του Νίκου Γεωργιόπουλου

Ο Πρόεδρος Ομπάμα καθόταν σκεπτικός στο Οβάλ Γραφείο. Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που ο Πρόεδρος Ομπάμα κάλεσε τους εναπομείναντες ζώντες προέδρους. Ο Τζίμι Κάρτερ, ο Τζορτζ Μπους πατήρ και υιός και ο Μπιλ Κλίντον βρίσκονταν στην σύσκεψη. Στην Pennsylvania Avenue μαύρες λιμουζίνες από το Georgetown έφερναν τον Χένρι Κίσσινγκερ, τον Τζέιμς Μπέικερ, την Κοντολίζα Ραις, τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και εμπειρογνώμονες από το American Enterprise Institute. Λίγο πιο κάτω στην 17η οδό η Κριστίν Λαγκάρντ και ο Ρόμπερτ Ζέλικ από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα αντίστοιχα κατευθύνονταν στον Λευκό Οίκο. Ο Μπεν Μπερνάνκε έφτάσε τελευταίος με το μαύρο παλτό του βρεγμένο από την βροχή.

Ο Μπάρακ Ομπάμα ετοιμαζόταν να κάνει το μεγαλύτερο πολιτικό βήμα στην καριέρα του. Η κρίση της ευρωζώνης είχε φτάσει στο απροχώρητο. Η ανικανότητα άλλα και η απουσία θέλησης της Γερμανίας να αφήσει την ΕΚΤ να δράσει ως δανειστής της τελευταίας στιγμής είχαν φέρει την παγκόσμια οικονομία στο χείλος της καταστροφής. Η άτακτη διάλυση του ευρώ θα είχε ως αποτέλεσμα μια νέα μεγάλη ύφεση ανάλογη με αυτήν του 1929.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


«Του Πολυτεχνείου»

17 Νοεμβρίου 2011

Άχθος Αρούρης

Φουκαραδάκι ο δύστυχος, είχε τελειώσει

νυχτερινό γυμνάσιο. Για σπουδές

ελπίδα δεν τ’ απόμενε ούτε τόση

Δε βάφονται τ’ αυγά με τις πορδές!

 

Δούλευε εφαρμοστής. Δουλειά του πάγκου,

θέλει σίγουρο χέρι και μυαλό ξουράφι.

Κι ήταν ο πιο ξυπνός στου Μαστροβάγγου

—Δω μέσα ρε παιδιά, πηγαίνω στράφι!

 

— Ε! όχι δα ρε Μπάμπη, εδώ μαστόροι

πολύ παλιοί σου βγάζουν το καπέλο.

Τι παραπάνω θά ‘θελες αγόρι;

— Θά ‘θελα να σπουδάσω, μα όσο κι αν θέλω…

 

Πολυτεχνείο το λεν, δεν είν’ αστεία,

αν βρίσκονταν παράδες κι αν… και αν…

για φροντιστήρια, δίδακτρα, βιβλία…

(κι ας λεν πως είναι η παιδεία «Δωρεάν»)

 

Εν τέλει τα κατάφερε και μπήκε

μέσ’ στη σχολή που επόθει, μιαν εσπέρα

στα μέσα του Νοέμβρη. Και μια σφαίρα

στα φλογισμένα στήθη τον ευρήκε.

 

cogito ergo sum


Ο ΣΩΤΗΡ: Saint Anthony the Great

6 Νοεμβρίου 2011

afelis.gr


6 Νοεμβρίου 2011

«Κληρονομιά»

Φώτης Ρούμπος

Έτσι κι αλλιώς το γνώριζα απ’ την αρχή.

Κι όταν ετοίμαζα με επιμέλεια τα εφόδιά μου

κι όταν περίμενα να γιγαντώσει

μέσα μου η ορμή,

κείνες τις ώρες της μεγάλης προπαρασκευής

που οι φωνές στριμώχνονταν μες στο μυαλό

με βουητό μεγάλο

και σαν πουλιά αρπακτικά

αλληλοτρώγονταν,

κι όταν κατέβαινα στο δρόμο

στη φωτιά

σφίγγοντας μες στις χούφτες μου

ζεστά χειρόγραφα,

να σας πετροβολήσω

κι όταν ακόμα ούρλιαζα σαν μανιασμένος

με σπαραγμό και με οργή

μπροστά στα ανέκφραστα

χυδαία πρόσωπά σας,

γνώριζα πως το τίμημα για την ενόχληση,

για τη διατάραξη της έννομής σας τάξης

θα ‘ταν βαρύ.

Κι ίσως νομίζετε

ότι μετά την φυσική μου εξόντωση

θ’ απαλλαχτείτε από μένα

οριστικά.

( Γελώ )

Ένας μονάχα απ’ τους σπόρους αν καρπίσει

μια μόνο λέξη αν αγγίξει μια ψυχή

θα ‘χω κερδίσει…


Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία

30 Οκτωβρίου 2011

Ε.ΠΑ.Μ Νοτίου Τομέα


14 Οκτωβρίου 2011

Φώτης Ρούμπος

«ΕΚΣΚΑΦΕΙΣ»

~ . ~

Όχι, δεν τέλειωσαν ακόμα όλα, κύριοι!

Θέλουμε σίγουρα πολλή δουλειά,

θέλουμε υπερσύγχρονα όργανα ενδοσκόπησης και αυτοανίχνευσης,

θέλουμε θάρρος, καθαρή ματιά και εντιμότητα για να παρατηρήσουμε,

για να διακρίνουμε κάθε εστία σήψης, κάθε υπόλειμμα της παρακμής

και κάθε κύτταρο άρρωστο, καρκινογόνο,

θέλουμε γλώσσα ζωντανή, να καίει, να λιώνει σίδερο και μολύβι,

να φτιάξουμε καλούπια από φωτιά για νέες ιδέες και οράματα,

θέλουμε πράξεις, πράξεις ανδρείες και ηρωικές,

μα πάνω απ’ όλα, κύριοι, χρειαζόμαστε εκσκαφείς,

μεγάλους, τεράστιους εκσκαφείς,

για να μπορούν με ευκολία να εξορύξουν

τα μεταλλεύματα της πίστης και της δύναμης,

τ’ ασήμι και το μάλαμα της αγωγής

από τα ακριβά, τα ανεξάντλητα ορυχεία των προγόνων…

 

Πάνω απ’ όλα χρειαζόμαστε, παιδεία, κύριοι!

Δίχως αυτή φτερούγες δε φυτρώνουν,

μόνο φολίδες ερπετών, χρήσιμες κι αναγκαίες

τώρα που να σερνόμαστε αρχίσαμε να συνηθίζουμε…


3 Οκτωβρίου 2011

Φώτης Ρούμπoς

«ΕΞΑΡΤΗΣΗ»

Όσο θα αργοσταλάζει μέσα στις ασθενικές μας φλέβες ο ορός της εξάρτησης,

τόσο η ώρα θα μακραίνει που θα δειπνήσουμε με τους θεούς

στης Αλήθειας την τράπεζα…


18 Σεπτεμβρίου 2011

«ΟΤΑΝ ΜΕ ΔΕΙΣ…»

Φώτης Ρούμπος

Όταν με δεις γαντζωμένο πάνω στο μαύρο συρματόπλεγμα,

όταν με δεις μελανιασμένο να τρέμω μέσα σε κελί υγρό,

όταν με δεις αιμόφυρτο στην άσφαλτο

ή κρεμασμένο στην αγχόνη του ληστή,

μην κλάψεις, μη με λυπηθείς

κι ούτε να πεις πως άδικα υπέφερα…

Λυπήσου μόνο αν με δεις γελώντας να φωτογραφίζομαι

πλάι στον τύραννο και τον χαφιέ

και να ντραπείς όταν με δεις να σκύβω το κεφάλι

και της γλοιώδους ικεσίας λόγια αναίσχυντα να μηρυκάζω

κι όταν σου πούνε πως με είδανε ν’ αργοπεθαίνω

μ’ ένα τηλεκοντρόλ στα σάπια δάχτυλά μου,

κλάψε πικρά και βρίσε με για τη ζωή που μάταια σπατάλησα

μέσα στα ψεύδη και τους συμβιβασμούς…


Να τελειώνουμε!

7 Σεπτεμβρίου 2011

Οδυσσέας Ιωάννου

Σκαλώσαμε. Δεν ρολάρει τίποτα. Ούτε το καλό –βέβαια- αλλά ούτε και το κακό. Κούραση, παραίτηση και ευχές για το χειρότερο αρκεί να γίνει γρήγορα. Εκεί είμαστε. Πληθαίνουν τα κατάγματα σε ζωές, τα οποία οδηγούν τους τραυματίες να εύχονται το τέλος, αρκεί να γίνει γρήγορα. “Να τελειώνουμε. Να πτωχεύσουμε να δούμε τι θα κάνουμε”.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


4 Σεπτεμβρίου 2011

«ΕΙΛΩΤΕΣ»

Φώτης Ρούμπος

Με τους μικρούς συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις
τα δάχτυλά μας έσκαψαν βαθιά τη μαύρη γη,
ωραίους λάκκους φτιάξαμε, να μπουν οι ψευδαισθήσεις
κι ανοίξαμε το δρόμο μας προς την υποταγή.

Εξαρτημένοι, υποτελείς, τους έχουμε επιτρέψει
σταδιακά τις τύχες μας να ορίζουν οι ληστές
κι αυτοί γελώντας της ντροπής τις δάφνες έχουν δρέψει
και διαφεντεύουν τις ψυχές των δούλων τις πιστές.

Η μαζική μας ύπνωση θα μπει στην ιστορία,
κοιτάμε ό,τι κερδίσαμε να βγαίνει στο σφυρί,
πρωταθλητές στο βόλεμα και στην αδιαφορία
σαν ντροπιασμένοι είλωτες, ραγιάδες θλιβεροί.

Κι εσύ, ανύποπτε αδερφέ, ακόμα καμαρώνεις
μες στην πλαστή σου ευμάρεια μ’ αφέλεια θαυμαστή,
καυχιέσαι, εθελοτυφλείς κι ανίδεος ξαπλώνεις
κι έχουν στον κήπο σου στρατιές κοράκων μαζευτεί.

Ένα κελί πιο άνετο – δε λέω – σου ‘χουν χτίσει
και τα δεσμά σου στόλισαν μ’ ασήμι σκαλιστό
και σ’ έχουν κάνει, αδερφέ, αυτοί που σ’ έχουν γδύσει,
για το ψωμί που σου πετούν να λες «ευχαριστώ».