Ο Νίκος Καζαντζάκης περιγράφει τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στην Ιαπωνία του 30’…

26 Σεπτεμβρίου 2013

modern_graphic_2

«Όταν πολεμάς για τη λευτεριά, είσαι κιόλας λεύτερος «

Ν. Καζαντζάκης

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το έργο του Ν. Καζαντζάκη «ΒΡΑΧΟΚΗΠΟΣ»:

Ανασηκωμένος στις μύτες των ποδιών του, σαν κόκορας μαχητής, ο διευθυντής του εργοστασίου μας εξηγούσε τα περίπλοκα θαύματα των μηχανών του.

Ο Κουγέ δεν κουραζόταν να θαυμάζει. Ήταν πολύ συγκινημένος, χάιδευε τους ηλεκτροκινητήρες, έριχνε τη ματιά του, σουρτά κι ερωτικά, στις όμορφες αστραφτερές μηχανές.

– Made in Japan! Made in Japan! αναφωνούσε ολοένα. Πλησίασα μια νεαρή εργάτισσα, χλωμή, με μάτια μαυροκυκλιασμένα.

– Ευχαριστημένη; τη ρώτησα.

Γύρισε το κεφάλι της και με κοίταξε μια στιγμή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Φώτης Κόντογλου – Ἡ ἁγιασμένη ἐπανάσταση

24 Μαρτίου 2013

«Ἡ ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶναι ἡ πιὸ πνευματικὴ ἐπανάσταση ποὺ ἔγινε στὸν κόσμο. Εἶναι ἁγιασμένη»

Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦνε καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση κι ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, ἀπάνω ἀπ᾿ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιότανε τὴν πίστη τους γιὰ νὰ γίνουνε μωχαμετάνοι. Γιὰ τοῦτο πίστη καὶ πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πρᾶγμα, κ᾿ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθούσανε δὲν ἤτανε μοναχὰ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθοῦνε ὅλοι οἱ ἐπαναστάτες, ἀλλὰ ἡ λευτεριὰ νὰ φυλάξουνε τὴν ἁγιασμένη πίστη τους, ποὺ μ᾿ αὐτὴν ἐλπίζανε νὰ σώσουνε τὴν ψυχή τους. Γιατί, γι᾿ αὐτούς, κοντὰ στὸ κορμί, ποὺ ἔχει τόσες ἀνάγκες καὶ ποὺ μὲ τόσα βάσανα γίνεται ἡ συντήρησή του, ὑπῆρχε κ᾿ ἡ ψυχή, ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς πὼς ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ τὸ σῶμα, ὅσο περισσότερο ἀξίζει τὸ ροῦχο ἀπ᾿ αὐτό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο δρόμος της σύγκλισης

25 Φεβρουαρίου 2013
 
Τι ωραίες εποχές που ζήσαμε κάποτε. Όταν πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο Σημίτης. Θυμάστε τι μας έλεγε ο Σημίτης για να τον ψηφίσουμε? όχι οτι καλύτερος ήταν ο Έβερτ για ψήφο, αλλά λέμε τώρα….
SYK FAKOSΈλεγε οτι ήξερε απ έξω και ανακατωτά, σαν την παλάμη του τον δρόμο που θα μας οδηγούσε  σε οικονομική σύγκλιση με τους υπόλοιπους πλούσιους Ευρωπαίους. Όχι πια ψωροκώσταινα η Ελλάδα αλλά  ισχυρή και πλούσια Ελλάδα μαζί με πλούσιους πολίτες.
Τι χαρά, υπήρχε εθνικός στόχος τότε, θα συγκλίνουμε με τους μεγάλους, είμαστε ισχυροί, δυνατοί, και άλλα τέτοια ωραία. Μπαίνουμε στη ζώνη του ευρώ, ανοίγουν οι πύλες του παραδείσου  τα ουρί και τα χερουβείμ χαίρονται και τραγουδούν. Ζήτω ο Σημίτης, η ΟΝΕ, το ΕΥΡΩ, το φθηνό χρήμα και η πιστωτικές κάρτες. Λεφτά για όλους, τσάμπα για όλους. Πάρε κόσμε τσάμπα χρήμα. Μιλάμε για παράδεισο. Η μήπως όχι?
Πως έγινε η σύγκλιση απόκλιση? ήταν δυνατόν να γίνει?πως από πρώτοι γίναμε τελευταίοι.Όλοι πλέον γνωρίζουμε τι έγινε, πως μπήκαμε στο ευρώ, γιατί μπήκαμε, και γιατί εκβιαζόμαστε κάθε τρεις και λίγο με τις δόσεις του θανάτου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ρήγας Βελεστινλής – Θούριος

26 Ιανουαρίου 2013
Τσώκος - Ο Όρκος των Φιλικών

Διονύσιος Τσόκος – Ο Όρκος των Φιλικών (1849)

Ως πότε παλικάρια, να ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λεοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλιαίς να κατοικούμε, να βλέπωμεν κλαδιά,
να φεύγωμ’ απ’ τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;
Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνοι, σκλαβιά και φυλακή.
Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψαίνουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.
Δουλεύεις όλ’ ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πη,
κι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ελύτης: Για μίαν οπτική του ήχου

20 Ιανουαρίου 2013
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος - Η συναυλία των Αγγέλων (π. 1608-1614)

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος – Η συναυλία των Αγγέλων (π. 1608-1614)

Λόγια και σκέψεις του Ελύτη.

Εμείς θα πάμε σαν τη γλώσσα που περνάει από το τρυπητό για ν’ αφήσει απ’ έξω τα απόφλουδα και να βρεθεί ποιος φταίει και διαπράττει κάθε μέρα το αυτί μας μια ανορθογραφία.

Κάποτε, μια μέρα χειρότερη και της Κυριακής, το συνειδητοποίησα! Η πρωτεύουσα σ’ όλο το μάκρος της είχε γεμίσει τρύπες. Όχι απ’ αυτές που ανοίγουν οι εργάτες του Δήμου στους υπονόμους. Μιλώ για τις άλλες, πάνω στις προσόψεις των υψηλών κτιρίων, όπου προσεκτικά στήνονται οι επιγραφές εταιρειών, ιδρυμάτων και καταστημάτων. φαρμακείΟ, καφενείΟ, ΑιματολογικΟ ΚέντρΟ, ΠαιδαγωγικΟ ΙνστιτούτΟ. Που ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Στο τηλεγραφείο των νευμάτων μεγάλη αναστάτωση Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Στρατής Μυριβήλης — Πόλεμος

19 Ιανουαρίου 2013
Salvador Dali — Μαλακή κατασκευή με βραστά φασόλια (Προμήνυμα Εμφυλίου Πολέμου) (1936)

Salvador Dali — Μαλακή κατασκευή με βραστά φασόλια (Προμήνυμα Εμφυλίου Πολέμου) (1936)

Εκείνη η προέλαση της 5ης Μεραρχίας…

– – – –

Ήμουνα τότες είκοσι χρονώ – φοιτητούδι εθελοντής – και τώρα πια είμαι μεστός άντρας. Ως τόσο η θύμηση εκείνης της προέλασης μού κάθεται σα βραχνάς, και καταλαβαίνω πως δε θα μου ξεπλακώσει τα στήθια ως που να μου βάλουν το κεραμίδι στα χείλια. Μια προέλαση. Είδες τι απλή και πόσο ήμερη λέξη. Μια προέλαση. Έτσι δα σαν τη διαβάζει κανένας μέσα στ’ ανακοινωθέντα των Στρατηγών, χωρίς να ’χει βουτήξει μέσα σ’ αυτό το φοβερό βούρκο από αίμα από λάσπη κι από αντρίκιες βαρβατιές, που λέγεται «πόλεμος», φαντάζεται την προέλαση σαν παράτα στρατιωτική. Τη φαντάζεται σαν ένα πέρασμα στρατευμάτων γεμάτο από δόξα, από περηφάνια κι από θρίαμβο, γεμάτο από λαμπρότητα, με σημαίες μεταξωτές γαλάζιες που μπατσίζουν χαρούμενα τον αγέρα, κουνάνε αξιόπρεπα πάνου απ’ τις γυμνές λόγχες των στρατιωτών τις χρυσές τους τις φούντες, και υψώνουν τους ασημένιους των σταυρούς όλο αχτίνες μέσα στον ήλιο. Οι αξιωματικοί είναι ωραίοι μέσα στις στολές τους, πάνου σε περήφανα άτια που ’ναι στολισμένα με μπρούτζινα φάλαρα και χλιμιντράν οργισμένα. Και ο λαός, ξεφρενιασμένος πια απ’ τη χαρά του, ρίχνει λουλούδια στα πόδια των νικητών, κι οι κοπέλες στέλνουν φιλιά και χαμόγελα, κάτου από λευκές γιορτάσιμες γιρλάντες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κώστας Βάρναλης — Άη Στράτης και… σοσιαλιστικός ρεαλισμός

13 Ιανουαρίου 2013

Το χρονογράφημα αυτό δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 7 Μαρτίου 1936. Ο Βάρναλης είχε εξοριστεί επί δίμηνο από τον Οκτώβρη ως τα Χριστούγεννα του 1935, και με την επιστροφή του άρχισε να δημοσιεύει τις εντυπώσεις του στην εφημερίδα «Ανεξάρτητος» αλλά σταμάτησε επειδή η εφημερίδα ήρθε σε ρήξη με το ΚΚΕ.

Η αναφορά στον «ισημερινό του Ουενστμίνστερ» είναι του Βάρναλη· το σωστό είναι μεσημβρινός και Ουεστμίνστερ. Το δάσος της Βιρνάμης, από τον Μάκβεθ, σήμερα που μορφωθήκαμε το λέμε Μπέρναμ (Birnam Wood).


Γιώργος Φαρσακίδης - Το καψόνι της δίψας (1949)

Γιώργος Φαρσακίδης – Το καψόνι της δίψας (1949)

Άη Στράτης και… σοσιαλιστικός ρεαλισμός
(Νεκρικός διάλογος)

Του συνεργάτη μας Κ. Βάρναλη

Βδομάδες ολάκερες, αδιάκοπα ο Νοέμβρης δεν έκανε άλλη δουλειά παρά να βρέχει. Μιαν ακάθαρτη βροχή, πότε ψιλή-ψιλή και πότε νεροποντή. Σκοτάδι, λάσπη, κρύο, βρεμένα πόδια, μουσκεμένα κόκαλα, συνάχι και βήχας. Δεν είχαμε πού και πώς να σωθούμε. Τα σπίτια μας τρέχανε νερά. Παντού υγρασία και μούχλα. Είμαστε αιχμάλωτοι του νερού. Αυτή είναι η μοίρα των Ροβινσώνων. Η ευτυχία τους και η δυστυχία τους εξαρτιούνται από τα καπρίτσια του φυσικού περιβάλλοντος.

Βρήκαμε καταφύγιο στο καφενείο του Μπαρμπα-Θύμιου με την ταράτσα του απάνου στη θάλασσα. Πίναμε ζεστά, κουβεντιάζαμε βαριεστημένα ή… σοφά, διαβάζαμε και… περιμέναμε! Τι περιμέναμε; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »