ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΒΡΙΔΙΑ

Image
γράφει ο Γιάννης Σιδέρης  

   Το ότι η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι αμιγώς οικονομική, παρά επεκτείνεται σε βάθος, εισχωρώντας ακόμη και την παιδεία των μελών της δυτικής κοινωνίας, αποδεικνύεται από έναν νέο τύπο πολιτικού -και κατ’ επέκτασιν και ενός νέου τύπου άσκησης πολιτικής- που έχει αναδυθεί.
   Πρόκειται για ένα «υβρίδιο» πολιτικού, κατασκευασμένου, συνήθως, σε δυτικά ηχηρά κολέγια, που έχει προκύψει από την διασταύρωση αμοραλισμού, εγωκεντρισμού και εξουσιολαγνείας. Το «υβρίδιο» αυτό, με τη μορφή (κάπως διαστρεβλωμένη)  που έχει στη χώρα μας, εμφανίζει τα εξής χαρακτηριστικά:
● Είναι έτοιμο να προωθήσει πολιτικές που μπορεί να οδηγήσουν έναν λαό ακόμη και σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης, μια και πρόκειται ουσιαστικά για ντίλερ που απλά φέρει τη μάσκα πολιτικού.
 ● Υπερασπίζεται τις καταστροφικές αυτές πολιτικές που ασκεί με σθένος, επιχειρηματολογώντας προς πάσα κατεύθυνση ανερυθρίαστα, πως τις εφαρμόζει «για το καλό της χώρας»!
● Είναι έτοιμο ανά πάσα στιγμή να αλλάξει θέσεις κατά το δοκούν, αναιρώντας χωρίς ίχνος αιδούς τα όσο πρέσβευε μέχρι πριν λίγο, ακόμη και αν πρόκειται για θέσεις εκ διαμέτρου  αντίθετες.
● Δεν διστάζει να αυτοπροβάλλεται με κάθε ευκαιρία.
● Ο πολιτικός του λόγος του περιέχει απίστευτο κυνισμό, τον οποίο και χρησιμοποιεί κατά κόρον εναντίον της κοινωνίας, παρουσιάζοντας μάλιστα τον κυνισμό του ως «υπευθυνότητα» και «ειλικρίνεια»!
● Το μόνο που τον απασχολεί είναι η διατήρηση της θέσης εξουσίας που κατέχει και, γιατί όχι, η όσο το δυνατόν περαιτέρω αναρρίχησή του.
● Σε περίπτωση που κάποιος πολιτικός αντίπαλος καταφερθεί εναντίον της πολιτικής του με λογικά επιχειρήματα, στα πλαίσια του πολιτικού διαλόγου, αρθρώνει έναν λόγο υπερφίαλο και ειρωνικό, με μοναδικό σκοπό να επιβληθεί επικοινωνιακά, αποφεύγοντας την ουσία και τελικά υπεκφεύγει λέγοντας πως είναι ψηφισμένος, άρα δικαιούται να μιλάει εκ μέρους του Ελληνικού λαού.  
 
 Το «υβρίδιο» αυτό της πολιτικής ζωής στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία, παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Εξηγούμαι. Την ώρα που το περίφημο success story διαψεύστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, και πλέον ακόμη και οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνητικού αυτού μορφώματος βεβαιώθηκαν πως επρόκειτο για ένα (ακόμα) πυροτέχνημα, οι δύο αρχηγοί των κομμάτων τους, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ένα ακόμη επικοινωνιακό εγχείρημα, στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία.
   Την ώρα λοιπόν που τα ήδη ψηφισμένα από αυτούς μέτρα, τίθενται πλέον σε εφαρμογή, βυθίζοντας την χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση, την ώρα που η φοροεπιδρομή εντείνεται, περιθωριοποιώντας ακόμη μεγαλύτερο τμήμα του λαού, την ώρα που επιτίθενται στην περιουσία των Ελλήνων με φόρους και κατασχέσεις, φέρνοντάς τους σε απόγνωση,  την ώρα που συρρικνώνουν την δημόσια υγεία, μετατρέποντάς την σε αγαθό για λίγους, την ώρα που εκποιούν την δημόσια περιουσία εκτελώντας εντολές, περιορίζοντας την όποια πιθανότητα ανάκαμψης της χώρας, την ώρα που ο Όλι Ρεν αφήνει να εννοηθεί ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να βρίσκεται υπό επιτήρηση για όσο διάστημα το Χρέος της παραμένει πάνω από το 75% του ΑΕΠ, (δήλωση που επιβεβαίωσε ο Στουρνάρας), μετατρέποντας την χώρα σε νέου τύπου αποικιοκρατία, οι κύριοι Σαμαράς Βενιζέλος προέβησαν σε μια «προγραμματική συμφωνία»!
   Πέρα από όλα τα άλλα περί πρωτογενούς πλεονάσματος και περί ανάσχεσης της ανεργίας και ενίσχυσης των αδυνάτων, περί υποστήριξης επενδυτικών προγραμμάτων στην πρωτογενή παραγωγή και περί Εθνικού Παραγωγικού Μοντέλου, θα εστιάσω σε μία παράγραφο, η οποία αναφέρει:  «Ξέρουμε πλέον όλοι στον τόπο αυτό ότι “σχέδιο Β”, χωρίς θυσίες, εύκολο και ανώδυνο, δεν υπάρχει. Αν και αυτός ο δρόμος ήταν και είναι εξαιρετικά σκληρός και δύσκολος, κάθε άλλη επιλογή θα ήταν ένας δραματικά ανεύθυνος τυχοδιωκτισμός που θα οδηγούσε σε πλήρη εξανέμιση εισοδημάτων και περιουσιών και θα πήγαινε την Ελλάδα δεκαετίες πίσω, υπό συνθήκες διεθνούς οικονομικής και πολιτικής απομόνωσης και εσωτερικής διάλυσης.»  
   Πραγματικά αδυνατώ να βρω λέξεις να σχολιάσω το τμήμα αυτό του κειμένου που έδωσαν στην δημοσιότητα οι δύο αυτοί πολιτικοί «υβρίδια». Η ελληνική κοινωνία ήδη βιώνει αυτά που αναφέρουν ότι θα επιφέρει μια «άλλη επιλογή». Δεν το γνωρίζουν ότι η πολιτική υποτέλειας που εφαρμόζουν οδηγεί «σε πλήρη εξανέμιση εισοδημάτων και περιουσιών»; Μήπως δεν ξέρουν ότι ήδη η χώρα μας βρίσκεται «δεκαετίες πίσω» κι ακόμα δεν έχει τελειώσει η κατρακύλα; Ή μήπως δεν αντιλαμβάνονται ότι οδηγούν τη χώρα σε «εσωτερική διάλυση»;
Μα και βέβαια το γνωρίζουν. Όπως γνωρίζουν ότι και ο λαός δεν «παραμυθιάζεται» πια από τέτοιου είδους άσκησης τρομοκρατίας.  Άρα ποιος ο στόχος αυτής της συμφωνίας;

   Η απάντηση δίνεται από τους ίδιους, σε ένα άλλο σημείο του κειμένου:  «Η Ν∆ και το ΠΑΣΟΚ παρά τις ιδεολογικές και πολιτικές τους διαφορές και τις διαφορετικές εκτιμήσεις τους για κρίσιµες περιόδους του παρελθόντος, συνεργάζονται στην παρούσα κυβέρνηση εθνικής ευθύνης έχοντας πλήρη αίσθηση της ιστορικής υποχρέωσης τους να διασφαλίσουν την σταθερή πορεία της χώρας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ζώνη του ευρώ και την οριστική έξοδό της από την κρίση. Η πολιτική και πιο συγκεκριμένα η κυβερνητική σταθερότητα και η εξάντληση της τετραετούς κοινοβουλευτικής περιόδου είναι η πρώτη προϋπόθεση για την επίτευξη του εθνικού αυτού στόχου.»    
   Μια κυβέρνηση «μόρφωμα» με επικεφαλής πολιτικά «υβρίδια», δεν διστάζουν βέβαια να θέτουν ως «προϋπόθεση την εξάντληση της τετραετίας» μόνο και μόνο για την πολιτική τους επιβίωση! Μια κυβέρνηση αμοραλιστών εξάλλου, δεν έχει ηθικά διλλήματα. Λες και οι εκλογές, δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα του λαού!
  Αυτό που βλέπω εγώ όμως πίσω από τα λόγια, είναι δυο τρομοκρατημένα πολιτικά «υβρίδια», που νιώθουν πως ο πολιτικός τους χρόνος λήγει και με σπασμωδικές κινήσεις, προσπαθούν να συμμαζέψουν τουλάχιστον τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες, γιατί για την κοινωνία γνωρίζουν πια πως θα έχουν την ίδια κατάληξη με τους ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου. Χρόνο προσπαθούν να κερδίσουν τα «υβρίδια». Μα ακόμα και οι ίδιοι οι βουλευτές τους, πλησιάζει η ώρα που θα τους εγκαταλείψουν, μια και θα λειτουργήσει και σ’ αυτούς το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης.
   Οι άθλιοι δεν τολμούν να ορθώσουν ανάστημα στους τροϊκανούς, και τολμούν να εμφανίζονται ως σκληροί διαπραγματευτές την ώρα που ο λαός, ο οποίος τους έδωσε την εντολή για την διακυβέρνηση προς όφελός του, βυθίζεται , κυριολεκτικά, στην απόγνωση! Μα είπαμε πρόκειται για πολιτικά «υβρίδια»!

   Ο λαός είναι έτοιμος πια. Αυτό αφουγκράζεται οποιοσδήποτε ανακατεύεται με τα «χνώτα» του. Δεν περιμένει τίποτε άλλο παρά μια σπίθα όραμα που θα τον κάνει να πιστέψει ότι όλα αυτά μπορεί να τα ανατρέψει και να διαμορφώσει μια δημοκρατία που θα τον εμπνέει και θα του εξασφαλίζει, πρωτίστως, την αξιοπρέπειά του και στο επίπεδο της διαβίωσης, αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Η ενότητα του λαού είναι πια επιβεβλημένη. Όλοι πρέπει να συμβάλλουμε προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς να κοιτάμε πίσω.
   Το ιστορικό «ΟΧΙ» του 1940 είναι μεγάλη ευκαιρία να συλλογιστούν όλοι το τι μπορεί να καταφέρει η ενότητα του λαού. Κι αν δεν μπορούν να το συλλογιστούν τα πολιτικά «υβρίδια», τα οποία παρεμπιπτόντως, θα υποδέχονται τους εκπροσώπους των δανειστών τις ημέρες της εθνικής γιορτής, ας το κάνουμε όλοι εμείς που είμαστε απέναντί τους!

Γράψτε ένα σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s