Η ενδυνάμωση του φασισμού, πριν την τελική του επίθεση.

Image

γράφει ο Γιάννης Σιδέρης

Οι  αντιρατσιστικές  φανφάρες  των  τελευταίων  ημερών,  οι  οποίες  κατέληξαν  στις  χολιγουντιανές  συλλήψεις  μελών  της  Χρυσής  Αυγής,  από  την  κυβέρνηση  αυτή,  μόνο  έκπληξη  δεν  πρέπει  να  μας  προκαλεί. Τι κι αν ακροδεξιά στοιχεία βρίσκονται είτε στα κυβερνητικά έδρανα (Άδωνης Γεωργιάδης) είτε στο στενό πρωθυπουργικό κύκλο (Φαήλος Κρανιδώτης, Λαζαρίδης); Ενώ λοιπόν άφησαν τη φασιστική αυτή οργάνωση να δρα ανενόχλητη παρέχοντάς της μια ιδιότυπη ασυλία, ξαφνικά «ανακάλυψαν» πως πρόκειται για εγκληματική οργάνωση, λες και έπρεπε να χυθεί το αίμα του άτυχου Παύλου Φύσσα για να το ανακαλύψουν οι φωστήρες!

  Παρατηρώντας τις δηλώσεις τους δύο σημεία είναι εμφανή. Το πρώτο αφορά την προστασία της Δημοκρατίας. Εδώ έχουμε το παράδοξο πως οι ίδιοι που καθημερινά καταστρατηγούν τους κανόνες ακόμη κι αυτής της (όποιας) Δημοκρατίας έχουμε σ’ αυτόν τον άμοιρο τόπο, αυτοανακυρήσσονται σε προστάτες και θεματοφύλακές της. Βέβαια, γνωρίζουν πολύ καλά, πως οι πρακτικές τους είναι που έθεσαν αυτή την «επίφαση» Δημοκρατίας αρχικά σε αμφισβήτηση που εξελίχθηκε στην πλήρη απαξίωσή της, εκτρέφοντας έτσι το τέρας του φασισμού. Να λοιπόν που τώρα φαίνεται ξεκάθαρα το γιατί, μια και θέτουν ευθέως στο λαό το δίλλημα:
« Ή τα κόμματα του συνταγματικού τόξου ή φασισμός». Πού χώρος τώρα να μιλήσουμε για την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας μέσω του χρέους; Ποιος τολμά να αναφέρει την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, την συνεχώς αυξανόμενη περιθωριοποίηση συνανθρώπων μας, τις τραγικές αυτοκτονίες;  Το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή, είναι η προάσπιση της «Δημοκρατίας» τους! Βέβαια, η κοινή λογική λέει, πως αν θέλεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να ξεριζώσεις τις αιτίες που το προκαλούν και το γιγαντώνουν, αλλά οι κυβερνώντες μαζί με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, έχουν βαλθεί προ πολλού να διαστρεβλώνουν την κοινή λογική.
   Το δεύτερο σημείο που χρήζει ιδιαιτέρας προσοχής, είναι η, κατ’ αρχάς  εύλογη, φράση που χρησιμοποιούν κατά κόρον «Καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται». Μη ξεγελιέστε! Να είστε σίγουροι ότι δεν θα διστάσουν να ταυτίσουν τη βία της φασιστικής-εγκληματικής οργάνωσης ΧΑ, με την αντίσταση των κατοίκων στις Σκουριές,( που μάχονται για να μην δηλητηριαστεί το νερό που πίνουν! ) με τις μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων (αρκούν λίγοι κουκουλοφόροι μπαχαλάκηδες), ακόμη και με μια λεκτική επίθεση απλών πολιτών σε κάποιους από το συνάφι τους! Και μάλιστα, μην εκπλαγείτε αν όλες αυτές τις αντιδράσεις προσπαθήσουν να τις υποστείλουν με νόμους, θωρακίζοντας έτσι ακόμα περισσότερο αυτήν την έρμη τη Δημοκρατία από το φαινόμενο του φασισμού.
  Όλα λοιπόν μοιάζουν τόσο ξεκάθαρα. Φαίνεται πως ο νεοφιλελευθερισμός, στη φάση αυτή, έχει ανάγκη την ενδυνάμωση του φασισμού πριν την τελική του επίθεση.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι ένα και μοναδικό: Τι κάνουμε εμείς οι πολίτες τούτης εδώ της πολύπαθης χώρας; Το πρώτο είναι να μην τους φοβηθούμε έχοντας συνείδηση της δύναμής μας. Να μην εμπλακούμε σε αυτό το εμφυλιακό κλίμα που αυτοί δημιούργησαν και συντηρούν και τώρα το παίζουν με ιδιαίτερη ένταση ως το τελευταίο τους χαρτί. Να παραμείνουμε ενωμένοι ως λαός, έχοντας επίγνωση του ιστορικού μας ρόλου, επίγνωση που φαίνεται να μην έχει, για ακόμη μια φορά η αριστερά!. Το ΚΚΕ από τη μία, περιχαρακωμένο στα ιδεολογήματά του εδώ και χρόνια, έχει χάσει κάθε έρεισμα στις πλατιές μάζες του λαού, συνεχίζει να διατυπώνει έναν λόγο καταγγελτικό που εξαντλείται στη μάχη κατά του καπιταλισμού γενικά, αδιαφορώντας για τις ιδιαίτερα υφεσιακές επιπτώσεις της πολιτικής που επιβάλλουν οι δανειστές στη χώρα μας, με συνέπεια σε λίγο, ακόμη κι αν γίνει η ταξική επανάσταση, η εργατική τάξη να μην έχει πλουτοπαραγωγικές μονάδες να διαχειριστεί! Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτα απ’ όλα, παίζει κι αυτός το παιχνίδι του διχασμού – άθελά του ίσως, αν και δεν έχει σημασία – τονίζοντας με κάθε ευκαιρία ότι στόχος του είναι μια «κυβέρνηση της αριστεράς», αποκλείοντας έτσι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που για διαφόρους λόγους – δεν θα τους εξετάσουμε τώρα – θεωρεί τον εαυτό του «δεξιό». Κατά δεύτερον, είναι έκδηλη η στροφή της ρητορικής του μετά τις εκλογές του Μαΐου, που τον φέρνει πιο κοντά στην σοσιαλδημοκρατία, παρά στην ριζοσπαστική αριστερά. Οι παλινωδίες του στο θέμα του χρέους (μονομερή διαγραφή, διεθνής επιτροπή ελέγχου, κούρεμα ) τον έχουν καταστήσει αναξιόπιστο στα μάτια του λαού, πράγμα που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, μια και παρά  την επίθεση που δέχεται ο λαός από τους κυβερνώντες, δεν μπορεί να κεφαλοποιήσει τη προφανή αγανάκτηση του, διαλέγοντας φανερά τη στρατηγική του «ώριμου φρούτου».
  Τα κόμματα της αριστεράς όμως ψέγονται από τους πολίτες και για την στάση τους απέναντι στον ιδιότυπο αυτό κοινοβουλευτισμό των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια. Θα περίμεναν μια πιο ριζοσπαστική αντίδραση από μέρους τους από το να παραμένουν στα έδρανα νομιμοποιώντας επί της ουσίας με την παρουσία τους τις αντιδημοκρατικές αυτές διαδικασίες. Η ρητορική τους για μάχη μέσα στο κοινοβούλιο και παρεμπόδιση πολλών διατάξεων, μια και τα πιο σημαντικά και επίπονα για τον λαό πάντα «περνούν» με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν πείθει την ελληνική κοινωνία, που θα περίμενε κάτι πιο ριζοσπαστικό. Εγκλωβισμένη λοιπόν η αριστερά  σε ένα επικοινωνιακό κρυφτούλι με την κυβέρνηση, αδύναμη να αναλάβει το ρίσκο της μετάβασης της χώρας στην δημοκρατία, για άλλη μια φορά είναι κατώτερη των ιστορικών περιστάσεων.
 

    Το θέμα λοιπόν είναι τι κάνουμε τώρα. Αλλά αυτό θα προσπαθήσουμε να το σχολιάσουμε σε επόμενο άρθρο.

Γράψτε ένα σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s