Αποκάλυψη: Στα άδυτα των offshore εταιριών

Offshore 1

Από τον Σωτήρη Γιαννάτο

Οι offshore εταιρείες είναι µια από τις µυστηριώδεις πλευρές της παγκόσµιας οικονοµίας. Είναι η βιτρίνα ενός ιδιόµορφου κόσµου, όπου οι φόροι αποτελούν άγνωστη λέξη, η άρση της προστασίας του τραπεζικού απορρήτου έγκληµα και η ανωνυµία καταστατικό δικαίωµα όσων εµπιστεύονται τα κεφάλαιά τους στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών τους. Πρόκειται για τις αποκαλούµενες «υπεράκτιες επικράτειες», τους περίφηµους φορολογικούς παραδείσους, που είναι διάσπαρτοι σε όλη την υφήλιο. Κράτη και περιοχές όπου κυριαρχεί το σκοτεινό βασίλειο της διαφθοράς, το οποίο βασίζεται στις εταιρείες-φαντάσµατα, στη δηµιουργική λογιστική και στις υπηρεσίες ανώνυµης διαχείρισης συναλλαγών.

Οι «φορολογικοί παράδεισοι» (ή «εξωχώριες επικράτειες» ή «υπερπόντια οικονοµικά κέντρα»), µέρος των οποίων αποτελούν οι offshore εταιρείες, ήταν µια βρετανική επινόηση, µε ρίζες στην αποικιοκρατική εποχή, η οποία χρησιµοποιήθηκε ανεπισήµως για τη διατήρηση της πολιτικής και οικονοµικής εξουσίας στη Βρετανική Κοινοπολιτεία µε βάση το τραπεζικό σύστηµα της Ελβετίας. Οπως εξηγεί ο οικονοµολόγος, συγγραφέας και πρώην οικονοµικός αναλυτής της McKinsey, Τζιµ Χένρι, «οι ευρωπαϊκοί φορολογικοί παράδεισοι άρχισαν να λειτουργούν κανονικά κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσµίου Πολέµου, καθώς οι κυβερνήσεις προχωρούσαν σε µεγάλες αυξήσεις φόρων για να καλύψουν το κόστος του πολέµου. Η περιβόητη νοµοθεσία περί απορρήτου της Ελβετίας, η οποία µετέτρεψε για πρώτη φορά την παραβίαση του τραπεζικού απορρήτου σε κακούργηµα, τέθηκε σε ισχύ το 1934, αν και οι τραπεζίτες της Γενεύης παρείχαν καταφύγιο στο κρυφό χρήµα των ευρωπαϊκών ελίτ τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα».

Οι περισσότερες «επικράτειες» (δηλαδή κρατίδια, χώρες ή περιοχές) είναι παλαιές βρετανικές αποικίες ή «υπό το βρετανικό Στέµµα» και ήταν γνωστές ήδη από τη δεκαετία του 1960 στους επιχειρηµατικούς κύκλους. Αρχικά αναπτύχθηκαν στην περιοχή της Καραϊβικής, σε παλαιές αγγλικές κτήσεις στην Ασία και σε νησιωτικά κρατίδια στην Πολυνησία, όπου η οικονοµική ανάπτυξη ήταν ανέφικτη λόγω γεωπολιτικής θέσης, πολιτικής αδυναµίας και έλλειψης βασικών υποδοµών. Τα συγκεκριµένα κρατίδια -υπό την καθοδήγηση ειδικών από το περίφηµο Σίτι του Λονδίνου- εισήγαγαν ειδικές νοµοθετικές ρυθµίσεις και κανονιστικά πλαίσια, τα οποία σταδιακά αντικατέστησαν τους φόρους επί εσόδων ή κερδών µε ένα χαµηλό αντίτιµο ανεξαρτήτως τζίρου, µε µοναδική προϋπόθεση την «άσκηση οικονοµικών δραστηριοτήτων εκτός της χώρας ίδρυσης». ∆ηλαδή, «πέραν των ακτών τους». Σταδιακά, παρείχαν σε όποιους είχαν χρήµατα σειρά διευκολύνσεων, χωρίς ιδιαίτερες διαδικασίες και πολλές ερωτήσεις, υιοθέτησαν τις αρχές του ελβετικού τραπεζικού απορρήτου και δηµιούργησαν ένα εξαιρετικά ευνοϊκό -έως ασύδοτο- περιβάλλον επιχειρηµατικότητας.

Από τη νοµιµότητα στη νοµιµοφάνεια

Οι περισσότερες χώρες που χαρακτηρίζονται «φορολογικοί παράδεισοι» ή επισήµως «κράτη µη συνεργαζόµενα µε τον Οργανισµό για την Οικονοµική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ)» ισχυρίζονται ότι παρέχουν νόµιµα ένα επιχειρηµατικό, νοµικό, φορολογικό και τραπεζικό νοµοθετικό πλαίσιο.

Στις επίσηµες ιστοσελίδες των κρατικών οργανισµών αναφέρεται πως «το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι απλώς η πολύ χαµηλή ή µηδενική φορολογία», αλλά και «η φιλικότητα προς το ξένο επενδυτικό κεφάλαιο», όπως αναγράφουν τα φυλλάδια τοπικών ιδιωτικών επιχειρήσεων τραπεζικών και επιχειρηµατικών υπηρεσιών για αλλοδαπούς ιδιώτες και εταιρείες.

«Το καθεστώς των offshore εταιρειών δεν είναι τίποτα άλλο από µια επινόηση για την αποφυγή καταβολής των φόρων ή της µείωσής τους. Είναι µια απροκάλυπτη συνταγή για το πώς να… φοροαποφεύγετε. Το περίεργο είναι ότι η συνταγή αυτή είναι δηµιούργηµα κρατικών οντοτήτων», δηλώνει στο GK o γεν. γραµµατέας του Ινστιτούτου Οικονοµικών και Φορολογικών Μελετών (Ι.Ο.ΦΟ.Μ.) ∆αµιανός Φ. Ευστρατιάδης, τονίζοντας πως «τα όρια µεταξύ φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής συχνά είναι αλληλένδετα αλλά και δυσδιάκριτα».

Και αν η φοροδιαφυγή είναι παράνοµη πράξη, νοµικά και ηθικά κολάσιµη, η φοροαποφυγή (δηλαδή οι νοµότυπες ενέργειες για τη µείωση ή εξάλειψη των φόρων, µε την εκµετάλλευση λαθών, ασαφειών ή κενών της φορολογικής νοµοθεσίας) είναι θέµα «νοµικής ερµηνείας» και «δηµιουργικής λογιστικής». Και αυτό τονίζεται σε όλα τα σχετικά φυλλάδια προς υποψηφίους πελάτες. «Η φοροαποφυγή δεν είναι νόµιµη φοροδιαφυγή, πρωτίστως αυτή είναι ηθικά κολάσιµη. Γιατί η φοροαποφυγή κινείται στο µεταίχµιο µεταξύ παρανοµίας και νοµιµοφάνειας. Και, επιπλέον, ό,τι είναι νοµιµοφανές δεν µπορεί να είναι και ηθικό», συµπληρώνει ο κ. Ευστρατιάδης.

Στην αντίπερα όχθη, τα νοµικά και λογιστικά γραφεία που υποστηρίζουν τις παρεχόµενες υπηρεσίες των φορολογικών παραδείσων και τη λειτουργία των offshore εταιρειών επικαλούνται ότι «η χαµηλότερη φορολογία δεν είναι έγκληµα», ενώ τονίζουν πως το τραπεζικό απόρρητο (µη σχετιζόµενο µε ποινικές πράξεις) «ισχύει και σε άλλες χώρες εδώ και δεκαετίες», οι οποίες δεν θεωρούνται «φορολογικοί παράδεισοι» (π.χ. Ελβετία, ΗΠΑ κ.ά.) από τον ΟΟΣΑ. Με τη διαφορά πως η άρση του απορρήτου -το οποίο προστατεύεται πλήρως, αφού η παραβίασή του θεωρείται κακούργηµα- σε πολλές από τις επικράτειες αυτές είναι εφικτή µόνο θεωρητικά. Ακόµα κι αν αποδεδειγµένα τα χρήµατα προέρχονται από παράνοµες πράξεις, όπως η φοροδιαφυγή, οι απάτες, τα ναρκωτικά και οι µίζες διεφθαρµένων πολιτικών.

Σύµφωνα µε τον Γουίλιαµ Μπρίτεν-Κάτλιν, πρώην ερευνητή υποθέσεων διεθνούς απάτης σε εκποµπές του BBC, νυν διευθυντή Ερευνών της εταιρείας GPW και συγγραφέα, τα λεγόµενα «υπεράκτια κέντρα» είναι απλά και ξεκάθαρα το βασίλειο της διαφθοράς: «Ο κόσµος των offshore είναι εκείνος των εταιρειών-µαριονετών, των µυστικών λογαριασµών, των εικονικών εγγραφών σε µητρώα. Υπάρχει κύκλωµα ξεπλύµατος µαύρου χρήµατος και φοροδιαφυγής, που παραµένει ζωντανό γιατί υπάρχει αυξανόµενη ζήτηση. Είναι ένας κύκλος που αυτο-τροφοδοτείται. Ο κύκλος του παγκόσµιου χρήµατος».

Τα νησιά Κέιµαν, ένα µικρό νησιωτικό σύµπλεγµα µόλις 55.000 κατοίκων, είναι, σύµφωνα µε τον Economist, το πέµπτο µεγαλύτερο τραπεζικό κέντρο στον κόσµο.

Τα νησιά Κέιµαν, ένα µικρό νησιωτικό σύµπλεγµα µόλις 55.000 κατοίκων, είναι, σύµφωνα µε τον Economist, το πέµπτο µεγαλύτερο τραπεζικό κέντρο στον κόσµο.

Οι ελληνικές offshore πτυχές

Τα αποκαλούµενα «νόµιµα πλεονεκτήµατα» των «φορολογικών παραδείσων» και των εταιρειών offshore, που έγιναν γνωστά στην Ελλάδα από τις εταιρείες-βιτρίνες πίσω από πολυτελέστατα ακίνητα, είναι πάρα πολλά. Αλλά αυτή η πλευρά, η απόκρυψη ιδιοκτησίας ακινήτων, είναι, σύµφωνα µε τους ειδικούς σε όλο τον κόσµο, η πιο «αθώα» και η ευκολότερα αντιµετωπίσιµη από όλες τις χρήσεις τους. Και όµως, οι ειδικοί εκτιµούν ότι τα µεγαλύτερα προβλήµατα στη λειτουργία ενός κράτους όπως η Ελλάδα δηµιουργούνται από αυτήν τη βασική λειτουργία των εταιρειών offshore και µόνο. Είναι χαρακτηριστικό πως, σύµφωνα µε υψηλόβαθµο στέλεχος του Σ∆ΟΕ, µέσα από τους ελέγχους σε ∆ΟΥ, υποθηκοφυλακεία και τραπεζικά αρχεία, έχουν καταγραφεί σχεδόν 18.310 offshore (στην Αθήνα οι 9.500), αλλά «ο τελικός αριθµός τους παραµένει άγνωστος». Οι 1.000 είναι πραγµατικά «εταιρείες-φαντάσµατα», καθώς δεν έχουν δηλώσει εκπρόσωπο και δεν διαθέτουν καν ΑΦΜ. Εκατοντάδες άλλες φτιάχτηκαν µε διαδικασίες express για µία και µόνο συναλλαγή και έκτοτε παραµένουν ανενεργοί. Πολλές σχετίζονται µε εικονικές συναλλαγές µε σκοπό τη µη απόδοση ΦΠΑ και φόρων, την τεχνητή αύξηση του κόστους (τριγωνικές συναλλαγές όπου η µία offshore χρεώνει την άλλη και όλες µαζί τη µητρική στην Ελλάδα) ή την απόκρυψη των κερδών, αλλά κυρίως για την απόκρυψη των πραγµατικών εσόδων τους και τη µεταφορά τους εκτός Ελλάδος. Αλλωστε, τα τελευταία χρόνια η ίδρυση και διαχείρισή τους γίνονται εύκολα µέσω internet, µε κόστος που κυµαίνεται από 450 έως 1.000 ευρώ ετησίως, µε εγγυηµένη ανωνυµία.

Το ξέπλυµα του «µαύρου» χρήµατος (προερχόµενο από µίζες, φακελάκια, εκβιασµούς, εµπορία ναρκωτικών, πορνεία και άλλες παράνοµες πράξεις), η χειραγώγηση των µετοχών, η στρέβλωση της ελληνικής αγοράς µε τις «τριγωνικές συναλλαγές» και τις υπερτιµολογήσεις υλικών (για κρατικούς διαγωνισµούς και δηµόσια έργα), αλλά και των πρώτων υλών για ντόπιες βιοµηχανίες και των τελικών προϊόντων για καταστήµατα και σούπερ µάρκετ, είναι τα πιο σηµαντικά «σηµάδια» της χρήσης των offshore στην Ελλάδα. Σύµφωνα µε τα στοιχεία της Ιντερπόλ, του FBI και του ∆ιεθνούς ∆ικτύου Φορολογικής ∆ικαιοσύνης (Tax Justice Network), «κάθε χρηµατιστηριακή κοµπίνα, κάθε οικονοµική απάτη, κάθε µεγάλη “φούσκα” σε όλο τον κόσµο τα τελευταία 50 χρόνια έχει σχέση µε τον σκοτεινό κόσµο των offshore, καθώς χωρίς την εµπλοκή τους οι περισσότερες θα ήταν αδύνατον να πραγµατοποιηθούν ή εξαιρετικά εύκολο να εντοπιστούν». Και η Ελλάδα δεν αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα…

Η «νόµιµη» διαφθορά

Κατάλογος µε τους 46 φορολογικούς παραδείσους που δεν έχουν συνάψει σύµβαση διοικητικής συνδροµής στον φορολογικό τοµέα µε την Ελλάδα (απόφαση υπουργείου Οικονοµικών για το έτος 2012) και είναι επισήµως χαρακτηρισµένα «µη συνεργάσιµα κράτη» από τον Οργανισµό Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Κατάλογος µε τους 46 φορολογικούς παραδείσους που δεν έχουν συνάψει σύµβαση διοικητικής συνδροµής στον φορολογικό τοµέα µε την Ελλάδα (απόφαση υπουργείου Οικονοµικών για το έτος 2012) και είναι επισήµως χαρακτηρισµένα «µη συνεργάσιµα κράτη» από τον Οργανισµό Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Στον επιχειρηµατικό και τον χρηµατιστηριακό τοµέα στην Ελλάδα υπάρχει η λανθασµένη άποψη πως οι εταιρείες offshore είναι νόµιµες στο εξωτερικό και «δαιµονοποιήθηκαν» στην Ελλάδα, εξαιτίας της κατάχρησής τους στο χώρο των ακινήτων. Τις θεωρούν απλώς «υπεράκτια χρηµατοπιστωτικά κέντρα» µε χαµηλούς φορολογικούς συντελεστές και διαφορετικό εταιρικό δίκαιο. Και όµως, σύµφωνα µε όλες τις µελέτες των ιστορικών αρχείων από τον 18ο αιώνα ώς τα τέλη της δεκαετίας του ’70, η βασική φιλοσοφία των σηµερινών «φορολογικών παραδείσων» ήταν εξαρχής η δηµιουργία νοµικού µανδύα κάλυψης παράνοµων ενεργειών και όχι η διευκόλυνση του διεθνούς εµπορίου ή η προστασία των προσωπικών δεδοµένων.

Σύµφωνα µε τον καθηγητή Κοινωνιολογίας του Πανεπιστηµίου του Κεµπέκ, ειδικό σε θέµατα κοινωνικής και οικονοµικής διαφθοράς και στις σχέσεις offshore και παγκόσµιου εγκλήµατος, Αλέν Ντενό, υπεράκτια κέντρα, παρανοµία και υπόκοσµος είναι στενά συνδεδεµένα: «Οσοι πιστεύουν ότι σε αυτές τις χώρες όλα είναι νόµιµα και υπό αυστηρό έλεγχο, τότε είναι είτε αφελείς είτε διεφθαρµένοι». Oπως τονίζει στο GK ο κορυφαίος ερευνητής στον τοµέα των φορολογικών παραδείσων, οικονοµικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Offshore, τα νησιά των θησαυρών» (στα Ελληνικά, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 2011) Νίκολας Σάξον, «οι λεγόµενες και “επικράτειες εχεµύθειας” ειδικεύονται στην εξαπάτηση. Αυτή είναι η δουλειά τους. Μαζί µε το απόρρητο και µια δύστροπη απροθυµία να συνεργαστούν µε ξένες χώρες, προσφέρουν ατελείωτα κίνητρα στις εταιρείες -ιδίως στις χρηµατοπιστωτικές- να απλώσουν τα συµφέροντά τους σε άπειρα παρακλάδια σαν ιστό αράχνης […] για να ξεγελάσουν τις ρυθµιστικές αρχές».

Από έρευνα του Κέντρου ∆ιεθνούς Πολιτικής στην Ουάσιγκτον και της Παγκόσµιας Τράπεζας, προέκυπτε ότι «οι τροµοκράτες, οι έµποροι ναρκωτικών και το οργανωµένο έγκληµα χρησιµοποιούν ακριβώς τους ίδιους µηχανισµούς που χρησιµοποιούν οι κροίσοι και οι πολυεθνικές εταιρείες». Για τον Γουίλιαµ Μπρίτεν-Κάτλιν, δεν υπάρχει καµία αµφιβολία: «Οι offshore εταιρείες, έτσι όπως είναι δοµηµένες, χρησιµοποιούνται σκοπίµως µε διεφθαρµένο και εγκληµατικό τρόπο και είναι στη διάθεση κάθε επιχείρησης το µε ποιον τρόπο θα τις χρησιµοποιήσουν. ∆είτε τι γίνεται στην Αφρική, την Ασία, την Καραϊβική: οι δωροδοκίες και το έγκληµα είναι µόνο η αρχή του κύκλου, όταν µια χώρα λαφυραγωγείται και τα χρήµατα φεύγουν στο εξωτερικό, στις offshore, για ασφάλεια και ανωνυµία».

Μεταφορές χρήµατος µέσω offshore

Μια από τις δραστηριότητες που ανθεί τα τελευταία τρία χρόνια στην Αθήνα, λόγω της οικονοµικής κρίσης, είναι η µεταφορά χρηµάτων στο εξωτερικό ανωνύµως, µε τη χρήση των «µηχανισµών» µιας ή περισσότερων offshore εταιρειών. Εκατοντάδες εταιρείες στο Κολωνάκι, στον Πειραιά (ειδικά στην Ακτή Μιαούλη), στην περιοχή του Χίλτον, στις αρχές της Μεσογείων και στη λεωφ. Συγγρού, µε παραπλανητικές επιγραφές «Σύµβουλοι Επιχειρήσεων» ή «Financial Services», αναλαµβάνουν µε το αζηµίωτο να… µεταναστεύσουν όσα χρήµατα επιθυµεί ο υποψήφιος πελάτης. Χωρίς να µεσολαβούν ελληνικές τράπεζες ή οικονοµικοί οργανισµοί που διατηρούν στοιχεία των συναλλαγών και ίχνη µεταφορών χρηµάτων – που µπορούν να καταλήξουν στο Σ∆ΟΕ, το υπουργείο Οικονοµικών και στην Τράπεζα της Ελλάδος. Οι περισσότερες «εταιρείες συµβούλων» είναι ανεπίσηµοι αντιπρόσωποι ξένων υπεράκτιων τραπεζών (κυρίως από τον Παναµά και τα νησιά Κέιµαν) ή µεσολαβητές µε απευθείας σχέσεις µε το τµήµα διεθνών πελατών ευρωπαϊκών τραπεζών που έχουν έδρα στην Κύπρο και θυγατρικές σε κάποιον φορολογικό παράδεισο (Σιγκαπούρη, Χονγκ-Κονγκ, νησιά Κέιµαν, νησιά Μάγχης, Μπαχάµες, Παναµά).

Με ένα ποσό από 250 έως 900 ευρώ γίνεται το άνοιγµα του τραπεζικού λογαριασµού και µε ένα µικρό προσυµφωνηµένο ποσοστό αναλαµβάνουν τη µη ανιχνεύσιµη µεταφορά στο εξωτερικό. Για ποσά µικρότερα των 10.000 ευρώ επιλέγουν προπληρωµένες ανώνυµες κάρτες offshore τραπεζών (Visa ή Mastercard) ή τα λεγόµενα εναλλακτικά ψηφιακά δίκτυα (π.χ. e-gold, Pecunix, WebMoney, Chexxinc, MoneyCorp, TorFX, WorldFirst) για «υποτιθέµενες» αγορές χρυσού, µετοχών και ταξιδιωτικών «πακέτων» στο εξωτερικό. Μια άλλη εταιρεία στην Αθήνα παρέχει έτοιµη πιστωτική-χρεωστική κάρτα µε υπόλοιπο 1.000 λίρες (περίπου 1.180 ευρώ), την οποία ο πελάτης «γεµίζει» πληρώνοντας στην Ελλάδα και την οποία παραλαµβάνει σε αεροδρόµιο του εξωτερικού χέρι µε χέρι. Μπορεί να εκδώσει όσες κάρτες θέλει, δεκάδες ή εκατοντάδες, και να τις χρησιµοποιεί για αγορές ή αναλήψεις µετρητών, χωρίς κανείς να µπορεί να τις συνδέσει µε το όνοµά του.

«Για προσωπικό λογαριασµό, το ελάχιστο κεφάλαιο είναι 10.000 στερλίνες ή 50.000 δολάρια, ανάλογα µε την επικράτεια», δηλώνουν υπάλληλοι γραφείου εκπροσώπησης offshore θυγατρικών δύο µεγάλων τραπεζών στις αρχές της λεωφ. Μεσογείων. «Για εταιρικό είτε 100.000 ευρώ είτε ένα εκατοµµύριο, ανάλογα µε την τράπεζα που θα επιλέξετε. Η διαδικασία ολοκληρώνεται σε 5 – 10 ηµέρες και µετά το άνοιγµα του λογαριασµού σάς καθοδηγούµε στη µεταφορά χρηµάτων και την πραγµατοποίηση συναλλαγών ηλεκτρονικά». Για ποσά µέχρι 100.000 ευρώ οι επιλογές είναι περισσότερες: από δήθεν συνάλλαγµα για ταξίδια (π.χ. Travelex, 3V, Xoom) µέχρι ειδικά ανώνυµα «οµόλογα ρευστότητας», Για ποσά άνω του ενός εκατοµµυρίου αναλαµβάνουν οι ίδιες οι τράπεζες τις µεταφορές µε 12 διαφορετικούς τρόπους· από εικονικές αγορές µετοχών τους, ειδικά πιστωτικά αξιόγραφα, µέχρι µεταφορά τους σε βαλίτσα µε ιδιωτικά lear jets για ποσά άνω των 5 εκατοµµυρίων ευρώ, µε αποδεικτικό παραλαβής στο «Ελ. Βενιζέλος».

Ο «κύκλος» των offshore στην Αθήνα

Υπηρεσίες «offshore banking» προσφέρουν έµµεσα και ανεπίσηµα περισσότερες από 160 τράπεζες στην Αθήνα και στον Πειραιά. Στην Ακτή Μιαούλη και την Ακτή Κονδύλη βρίσκονται τράπεζες και ανεπίσηµα γραφεία τραπεζών από τις Μπαχάµες, τα Κέιµαν, τον Μαυρίκιο, τις Σεϋχέλλες και τον Παναµά.

Στην Αθήνα βρίσκονται και τα γραφεία αντιπροσώπων των offshore θυγατρικών δύο τραπεζών, µαζί µε δεκάδες «εκπροσώπους» τραπεζικών ιδρυµάτων από τους πιο εξωτικούς φορολογικούς παραδείσους – Μπελίζ, Αγ. Βικέντιο, Παναµά-, αλλά και ένα γραφείο που εκπροσωπεί ασιατικές τράπεζες.

Offshore_50new_small.pdfΣτα βόρεια προάστια υπάρχουν «αντιπρόσωποι» εταιρειών-µεσολαβητών τραπεζών από τα Κέιµαν, το Γιβραλτάρ, τις Μπαχάµες, τη Νήσο του Μαν, τον Μαυρίκιο και τη Σιγκαπούρη. «Η διαδικασία είναι απλή: ή επιλέγετε την ίδρυση µιας εταιρείας offshore και σας αναλαµβάνουµε εµείς ως εταιρικό πελάτη ή γίνεστε πελάτης µας ως ιδιώτης και εµείς µεσολαβούµε στο τµήµα διεθνών πελατών για να ανοίξετε προσωπικό offshore τραπεζικό λογαριασµό», µας τόνισε στέλεχος γραφείου αντιπροσώπευσης offshore τραπεζών στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας, µε γραφείο και στα νότια προάστια, προσθέτοντας µε νόηµα σχετικά µε τις µεταφορές των κεφαλαίων εκτός Ελλάδος χωρίς ίχνη συναλλαγών: «Ολα µπορούν να γίνουν. Υπάρχουν τρόποι…».

Αλλες ξένες τράπεζες προτιµούν τη µέθοδο των µυστικών, προκαθορισµένων ραντεβού σε τρία πολυτελέστατα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγµατος, ένα στη λεωφόρο Συγγρού και δύο στην Κηφισιά, µε απεσταλµένους υψηλόβαθµα στελέχη τραπεζών από τα νησιά Κέιµαν -και όχι µόνο- για υπηρεσίες «Private Banking» σε Ελληνες µεγαλοεπιχειρηµατίες και εύπορους ελεύθερους επαγγελµατίες (γιατρούς, δικηγόρους, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες κ.ά.) µε διαθέσιµα ποσά προς εξαγωγή άνω του 1.000.000 ευρώ. Μετά την υπογραφή των ιδιωτικών συµφωνητικών, τα χρήµατα «εξαφανίζονται» µαζί µε τους απεσταλµένους των ξένων τραπεζών, για να καταλήξουν λίγα 24ωρα αργότερα σε προσωπικούς, ανώνυµους, λογαριασµούς των δικαιούχων.

«Στους πελάτες µας παρέχουµε σύστηµα on-line banking, cash-card για τα ATM και προπληρωµένη πιστωτική», εξηγεί εκπρόσωπος µεγάλης ξένης τράπεζας, µε έδρα την Ελβετία, στην πρώτη συνάντηση, ενώ στις δύο επόµενες αποκαλύπτει ότι οι λογαριασµοί θα είναι ουσιαστικά σε offshore παραρτήµατα στα Κέιµαν, στον Παναµά, στα νησιά της Μάγχης ή στη Σιγκαπούρη. Το ίδιο γραφείο ισχυρίζεται πως µόνο την τελευταία εβδοµάδα του Ιανουαρίου έστειλε εκτός Ελλάδος 40 εκατοµµύρια ευρώ.

Με αυτούς τους τρόπους έχουν κάνει «φτερά» από τις ελληνικές τράπεζες την τελευταία διετία 63 δισ. ευρώ, µε τα νησιά Κέιµαν να υποδέχονται -επίσηµααπό Ελληνες 1,49 δισ. δολάρια (δηλαδή 1,10 δισ. ευρώ), οι αµερικανικές Παρθένοι Νήσοι 650 εκατ. δολάρια, το Τζέρσι στα νησιά της Μάγχης 532 εκατ. δολάρια και το Χονγκ Κονγκ 657 εκατ. δολάρια. Μόλις 1 εκατ. έχουν καταλήξει σε ελβετικές τράπεζες, σύµφωνα µε τα στοιχεία της Ειδικής Ερευνας (Coordinated Direct Investment Survey) του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου (∆ΝΤ).

Το «µεγάλο µυστικό»

Μια από τις πιο σκοτεινές πτυχές των υπεράκτιων κέντρων και των χρήσεων των offshore εταιρειών που δεν αναφέρεται σε κανένα φυλλάδιο είναι τα «ειδικά προνόµια προστασίας» των µεγαλοπελατών. Ουσιαστικά, πρόκειται για την παροχή δεύτερης επιλεγµένης ταυτότητας µε τη χορήγηση διαβατηρίου (µε ή χωρίς το πραγµατικό όνοµα του δικαιούχου), συνδυασµένου µε δίπλωµα οδήγησης της χώρας, ταυτότητα και γνήσιο πιστοποιητικό γεννήσεως, µε ηµεροµηνία και αριθµό µητρώου παρελθόντων ετών, µε την ανάλογη επιβάρυνση σύµφωνα µε την… παλαιότητα. Αν και παρέχονται από τοπικές ιδιωτικές νοµικές ή λογιστικές εταιρείες, φέρουν επίσηµη κρατική σφραγίδα και ισχύουν διεθνώς. Η αίτηση κοστίζει όσο η ίδρυση µιας offshore εταιρείας, αλλά οι προϋποθέσεις ποικίλλουν ανάλογα µε τη χώρα επιλογής, όπως και το τελικό κόστος της απόκτησης των γνήσιων εγγράφων. Η διαδικασία προβλέπει, εκτός από την υποβολή των τυπικών δικαιολογητικών, την κατάθεση ενός ποσού (ουσιαστικά, το «παρκάρισµά» του σε µια τοπική τράπεζα), µια µεγάλη επένδυση µε ταυτόχρονη πρόσληψη ντόπιων εργαζοµένων ή µια δωρεά σε συγκεκριµένο κρατικό ίδρυµα ή φορέα.

Επισήµως, τέτοιου είδους «προγράµµατα» υπάρχουν στον Παναµά, στην Ντοµίνικα και στο κρατίδιο του Σεν Κιτς και Νέβις. Ανεπισήµως εφαρµόζονται στο Μπελίζ, στη Γρενάδα, την Αντίγκουα, στον Μαυρίκιο, στις Σεϋχέλλες, στο Βανουάτου και στα νησιά Κέιµαν, που είναι και η ακριβότερη επιλογή. Η απόκτηση ενός διαβατηρίου Παναµά κοστίζει 350.000 – 500.000 δολάρια ΗΠΑ, το διαβατήριο του Σεν Κιτς 200.000 – 250.000 δολάρια ΗΠΑ και το διαβατήριο Ντοµίνικα 75.000 – 100.000 δολάρια. Η αλλαγή του ονόµατος είναι εφικτή µε επιβάρυνση 5.000 – 10.000 δολάρια, ανάλογα µε τη χώρα. Οι περισσότερες εταιρείες µε… ειδικότητα τη «δεύτερη υπηκοότητα» έχουν την έδρα τους στον Παναµά, στα Κέιµαν, στις Μπαχάµες, στις ΗΠΑ (Ντέλαγουερ και αµερικανικές Παρθένους Νήσους) και στο Ντουµπάι, µε υποκατάστηµα στο Λονδίνο ή στην Κύπρο.

Πολλές, µάλιστα, έχουν γραφείο αντιπροσώπευσης και στην Αθήνα ή στον Πειραιά. «Προσφέρουµε και αυτή την υπηρεσία, αλλά µόνο για επιλεγµένους πελάτες µας. Οχι σε όλους. Αν γίνετε πελάτης και αναπτυχθεί µια σχέση εµπιστοσύνης, τότε µπορούµε να το συζητήσουµε», εξηγεί στους ενδιαφεροµένους εκπρόσωπος µιας εξ αυτών στην περιοχή του Χίλτον. «Οι διαδικασίες είναι συγκεκριµένες και απαιτούν χρόνο. Συνήθως, από τρεις έως πέντε µήνες. Εκτός κι αν πρόκειται για µεγάλες υποθέσεις, πάνω από 2 εκατοµµύρια δολάρια, οπότε προβλέπεται µια διαδικασία εξπρές», επισηµαίνει µε νόηµα στέλεχος άλλου γραφείου στην Ακτή Μιαούλη.

Για τα Κέιµαν η προϋπόθεση είναι επένδυση 2,56 εκατ. δολαρίων ή η µεταφορά προσωπικής περιουσίας άνω των 7,15 εκατ. δολαρίων σε λογαριασµούς και επενδύσεις σε ακίνητα.

Πώς τα πλοκάµια των offshore εξασφαλίζουν ανωνυµία και ασυλία

Κάποιες χώρες ειδικεύονται σε «υπηρεσίεςαγωγούς», είναι δηλαδή ενδιάµεσοι σταθµοί, στους οποίους µεταµορφώνονται µε διάφορους νοµικούς και λογιστικούς τρόπους η ταυτότητα ή ο χαρακτήρας κινήσεων χρήµατος και περιουσιακών στοιχείων, τα οποία βρίσκονται καθ’ οδόν για κάποιον άλλο offshore προορισµό. Στην Ευρώπη, η Ολλανδία αποτελεί µεγάλο «αγωγό». Ο πιο νέος αναπτυσσόµενος «αγωγός» είναι ο Μαυρίκιος στον Ινδικό ωκεανό, ο οποίος ειδικεύεται στη διοχέτευση κινεζικών κεφαλαίων στην Αφρική και του 40% των ευρωπαϊκών και αµερικανικών επενδύσεων στην Ινδία.

Τα «υπεράκτια χρηµατοπιστωτικά κέντρα» προσφέρονται και για την τεχνική της «κλιµάκωσης», ένα κόλπο γνωστό και ως «σαλαµοποίηση». ∆ηλαδή, τον τεµαχισµό µιας δραστηριότητας σε κοµµάτια, τη διανοµή κάθε µέρους σε διαφορετικό φορολογικό παράδεισο µε στόχο την απόκτηση ενός νέου, διαφορετικού νοµικού ή λογιστικού «περιτυλίγµατος», προκειµένου τελικά κανείς να µην µπορεί να κατανοήσει την πραγµατική διάσταση και τη σηµασία της. Η «κλιµάκωση» ενισχύει τόσο την εχεµύθεια όσο και την πολυπλοκότητα. Για παράδειγµα, ένας Ελληνας έµπορος ναρκωτικών µπορεί να έχει πάνω από 40 εκατ. ευρώ σε τράπεζα του Παναµά σε ένα λογαριασµό που δεν είναι στο όνοµά του, αλλά ανήκει σε ένα «καταπίστευµα» (δηλαδή, µια ειδική νοµική µορφή για τη διαχείριση της ιδιοκτησίας ενός περιουσιακού στοιχείου), που έχει συστηθεί στις Μπαχάµες. Οι εκπρόσωποι του καταπιστεύµατος είναι κάτοικοι του Γκέρνσεϊ των νησιών της Μάγχης, ενώ ως δικαιούχος φαίνεται µια εταιρεία των νησιών Κέιµαν. Ακόµη κι αν µπορέσει ένας Ελληνας εισαγγελέας να βρει τα ονόµατα των µελών της διοίκησης της εταιρείας και να εξασφαλίσει φωτοτυπίες των διαβατηρίων -γεγονός σπάνιο µέχρι αδύνατο-, δεν πρόκειται καν να πλησιάσει την ταυτότητα του εµπόρου ναρκωτικών. Τα µέλη του ∆.Σ. είναι διορισµένοι επαγγελµατίες, ειδικευµένοι στην αντιπροσώπευση τρίτων ως εξουσιοδοτηµένοι, ώστε να διοικούν µερικές δεκάδες εταιρείες ο καθένας. Και αυτοί είναι συνήθως εταιρικοί δικηγόροι, που πληρώνονται από µια άλλη offshore εταιρεία, ώστε να µη συνδέονται οικονοµικά µε κανένα πραγµατικό πρόσωπο και, ακόµη κι αν συλληφθούν σε άλλη χώρα, να δεσµεύονται από την εµπιστευτική σχέση πελάτη – δικηγόρου και το επαγγελµατικό απόρρητο.

Το 2005, το ∆ίκτυο Φορολογικής ∆ικαιοσύνης (Tax Justice Network), µε τη συνεργασία πολλών ειδικών και µη κυβερνητικών οργανώσεων, υπολόγισε ότι «η διεθνής εύπορη τάξη διατηρούσε σε υπεράκτια κέντρα πλούτο αξίας σχεδόν 11,5 τρισ. δολαρίων». Σε αυτά δεν ήταν εφικτό να προστεθούν τα χρήµατα από παράνοµες δραστηριότητες, το οργανωµένο έγκληµα, τη διαφθορά και τα ναρκωτικά. Στις ΗΠΑ, χώρα πρωτοπόρο ως προς τον εντοπισµό χρηµάτων από εγκληµατικές δραστηριότητες, το ποσοστό δεν ξεπερνάει το 0,1%, σύµφωνα µε στοιχεία των αρχών (IRS, FBI, DEA, SEC).

Πώς αναπτύσσονται και δρουν οι offshore στην Ελλάδα

Η ελληνική γκλάµουρ εκδοχή

Ο όρος «offshore» άρχισε να µπαίνει δειλά-δειλά στη ζωή των Ελλήνων στις αρχές της δεκαετίας του ’80 (άλλοτε ως «υπεράκτια» εταιρεία, άλλοτε ως «εξωχώρια» και σπανιότερα ως «υπερπόντια») ως επιθετικός προσδιορισµός κάποιων, εξωτικών όσο και παράξενων, εταιρικών «µορφωµάτων» του εξωτερικού. Εως τότε ήταν ένα καλά κρυµµένο «µυστικό» µιας µικρής ελίτ µεγαλοεπιχειρηµατιών και αποτελούσε άγνωστη λέξη για το ευρύ κοινό και το µεγαλύτερο µέρος της ελληνικής κοινωνίας. Ακόµα και για τους περισσότερους εφοριακούς και υψηλόβαθµους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονοµίας ήταν «terra incognita», µε εξαίρεση ελάχιστους ειδικούς στα διεθνή φορολογικά θέµατα, µε σπουδές στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ.

Όµως, υπό ένα ιδιόμορφο καθεστώς ανοχής και µυστικοπάθειας, οι εταιρείες offshore αναπτύχθηκαν µε ραγδαίους ρυθµούς στην Ελλάδα και, ώς τα µέσα της δεκαετίας του ’90, ξεφύτρωναν σαν τα µανιτάρια στα πολυτελή προάστια της Αθήνας, στα πιο κοσµοπολίτικα νησιά, αλλά και στις πιο απίθανες αγροτικές περιοχές της χώρας. Στην περίοδο της περίφηµης «φούσκας» του ελληνικού χρηµατιστηρίου είχαν γίνει πλέον µόδα, κάτι σαν απαραίτητο αξεσουάρ του προφίλ των νεόπλουτων και ανερχόµενων µεγιστάνων του επιχειρηµατικού κόσµου και των πιο επώνυµων στελεχών στους πιο πολλούς επαγγελµατικούς χώρους.

Χιλιάδες πολυτελέστατες βίλες, εντυπωσιακά γιοτ και πανάκριβα κότερα, ιδιόκτητα ελικόπτερα και αστραφτερά αεροσκάφη τύπου lear jet είχαν φαινοµενικούς ιδιοκτήτες µια εταιρεία offshore και χρήστες τους πραγµατικούς, είτε ως αποκλειστικούς πελάτες, µόνιµους ενοικιαστές είτε απλούς διαχειριστές των δήθεν ξένων µετόχων. Στα περισσότερα νησιά, όπως στη Μύκονο, την Πάρο και στις Σπέτσες, ήταν «κοινό µυστικό» στην τοπική κοινωνία ποιος ήταν ο κάτοχος των ακινήτων, αλλά ουδέποτε οι αρµόδιοι ελεγκτικοί φορείς προχώρησαν στον έλεγχο εικονικών και πραγµατικών ιδιοκτητών των εταιρειών.

∆εν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στην Ελλάδα, αν και ο επίσηµος προσδιορισµός των offshore εταιρειών για τις ανάγκες της φορολογίας εισοδήµατος έγινε το 1994 µε το Ν. 2238/1994, ουσιαστικά η πρώτη σοβαρή προσπάθεια ελέγχου από τις Αρχές έγινε µόλις δύο χρόνια πριν από τους Ολυµπιακούς Αγώνες της Αθήνας µε το Ν. 3091/2002. Σε εκείνη τη νοµοθετική προσπάθεια ρύθµισης, η «υπεράκτια εταιρεία» µετονοµάστηκε σε «εξωχώρια» και παράλληλα ορίστηκε ως «η εταιρεία που έχει την έδρα της σε αλλοδαπή χώρα και µε βάση τη νοµοθεσία της οποίας δραστηριοποιείται αποκλειστικά σε άλλες χώρες και απολαύει ιδιαίτερα ευνοϊκής φορολογικής µεταχείρισης». Με τον συγκεκριµένο νόµο έγινε και η πρώτη ουσιαστική νοµοθετική παρέµβαση, καθώς το φαινόµενο τως εταιρειών offshore (µέσω των οποίων κρύβονταν Ελληνες υπήκοοι) είχε λάβει εξωπραγµατικές διαστάσεις. Το 2010, πανελλαδικά, ο αριθµός τους ξεπερνούσε τις 3.500, µε το Κρανίδι Αργολίδας των 4.312 κατοίκων, απέναντι από τις Σπέτσες, να αποτελεί την πιο αξιοπερίεργη περίπτωση µε 200 offshore εταιρείες ιδιοκτήτες ακινήτων!

Το ελληνικό offshore «πάρτι» στην Αθήνα

Στο Χρηµατιστήριο Αθηνών, για πολλά χρόνια οι εταιρείες offshore έκαναν πάρτι λόγω χαλαρής νοµοθεσίας και της απουσίας εξειδικευµένου ελεγκτικού µηχανισµού. Συνολικά, στο ΧΑΑ είχαν εγγραφεί ως επενδυτές 3.575 offshore εταιρείες (από τις οποίες οι 1.794 κωδικοί προέρχονται από τα νησιά Κέιµαν). Πριν από τρία χρόνια (προ κρίσης) υπήρχαν 645 ενεργοί κωδικοί µε έδρα φορολογικούς παραδείσους, έχοντας τζίρο σε µετοχές αξίας άνω των 3 δισ. ευρώ, ενώ στις αρχές Ιανουαρίου είχαν αποµείνει 255 (από 38 χώρες), µε αξία µετοχών σχεδόν 926 εκατ. ευρώ. Σύµφωνα µε τον Νίκολας Σάξον, «όσοι οργανώνουν κοµπίνες µε στόχο τη χειραγώγηση και το τεχνητό φούσκωµα της τιµής των µετοχών, τις οποίες στη συνέχεια ξεφορτώνονται στο ανυποψίαστο επενδυτικό κοινό, κρύβονται πάντοτε πίσω από υπεράκτια νοµικά πρόσωπα».

∆υστυχώς, µέχρι σήµερα ο έλεγχος των πραγµατικών ιδιοκτητών, άρα και η προσωποποίηση των πιθανών αδικηµάτων, γίνεται µόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ως ρυθµιστική αρχή για τις συναλλαγές στο ελληνικό χρηµατιστήριο, εφαρµόζει την πολιτική «Γνώριζε τον πελάτη σου» (στα αγγλικά «KYC»), απαιτώντας από τις χρηµατιστηριακές εταιρείες να συλλέγουν διάφορα δικαιολογητικά για µια εταιρεία offshore, µεταξύ αυτών και τα στοιχεία ταυτότητας του εκπροσώπου αλλά και του πραγµατικού δικαιούχου (δηλαδή «Beneficial Owner»).

«Οι χρηµατιστηριακές εταιρείες οφείλουν να γνωρίζουν τους πελάτες τους. Και να έχουν τα απαραίτητα έγγραφα όταν γίνονται οι έλεγχοι. Εµείς έχουµε την απαίτηση να µπορούν να µας δώσουν τα στοιχεία για µια offshore που είναι πελάτης τους. Αυτή είναι η βασική αρχή. Απαξ και διαπιστώσουµε κάτι ύποπτο, όπως σε σοβαρές υποθέσεις, έχουµε τη συνεργασία και από άλλους ελεγκτικούς φορείς, όπως η Τράπεζα της Ελλάδος αλλά και η Αρχή Καταπολέµησης Μαύρου Χρήµατος», εξηγεί στο GK ο Α΄ αντιπρόεδρος της Ε.Κ., Ξενοφώντας Αυλωνίτης.

Στην πλειονότητά τους, οι χρηµατιστηριακές τηρούν τους κανονισµούς και φροντίζουν να κρατούν αρχεία µε τα απαραίτητα νοµιµοποιητικά έγγραφα για κάθε έλεγχο από τις αρµόδιες αρχές. Οπως παραδέχεται στο GK ο Αλέξανδρος Μωραϊτάκης, αναλυτής αγορών και πρόεδρος του ∆.Σ. του ΣΜΕΧΑ (Συνδέσµου των Μελών Χρηµατιστηρίων Αθηνών) και της NUNTIUS ΑΧΕΠΕΥ: «Κάθε χρηµατιστηριακή πρέπει να µάθει τα στοιχεία του δικαιούχου µιας offshore που θέλει να κάνει συναλλαγές στο ελληνικό χρηµατιστήριο. Οταν έρχονται, για παράδειγµα, ξένα funds, εµείς θα ζητήσουµε αυτά τα στοιχεία των ιδιοκτητών. Και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς πραγµατοποιεί το άνοιγµα των λογαριασµών όταν κάνει ελέγχους».

Στέλεχος άλλης µεγάλης χρηµατιστηριακής εταιρείας της Αθήνας είναι ακόµη πιο ξεκάθαρος: «Εµείς εφαρµόζουµε τη νοµοθεσία. Καταχωρίζουµε τα πάντα σύµφωνα µε τα δηλωθέντα από τους ιδίους. Τίποτε άλλο δεν µπορούµε να κάνουµε, δεν είµαστε ούτε ντετέκτιβ ούτε κατάσκοποι».

Οµως, για την αυθεντικότητα των εγγράφων, τη γνησιότητα των δικαιολογητικών και την πραγµατική υπόσταση του δηλωµένου ως «πραγµατικού δικαιούχου» -στην περίπτωση που είναι απλώς διορισµένος µέτοχος ή εικονικός ιδιοκτήτης ή τα έγγραφα είναι πλαστά και δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο-, ούτε οι χρηµατιστηριακές εταιρείες ούτε η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς διαθέτουν µηχανισµούς ελέγχου γνησιότητας. Κι όταν επεµβαίνει η Τράπεζα της Ελλάδος ή το υπουργείο ∆ικαιοσύνης, κατά 99,9% η απάντηση είναι αρνητική, λόγω της προστασίας των προσωπικών δεδοµένων και του τραπεζικού απορρήτου στο σύνολο των φορολογικών παραδείσων.

∆ηλαδή, στην πραγµατικότητα, ουδείς ελέγχει τα πρόσωπα πίσω από τις offshore και κανένας φορέας δεν είναι σε θέση να παρακολουθεί τα κερδοσκοπικά παιχνίδια και τις παρανοµίες. Μόνο όταν έχουν ήδη αναδυθεί στην επιφάνεια και έχουν ολοκληρωθεί οι κοµπίνες.

Για παράδειγµα, στον «ιστό» των 45 εταιρειών οι οποίες εµπλέκονται στην υπόθεση της Proton Βank και του επιχειρηµατία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη (ύψους 701 εκατ. ευρώ) και περιγράφεται στην πολυσέλιδη δικογραφία, κοµβικό ρόλο έχουν πέντε offshore εταιρείες από τη νήσο Τζέρσι και άλλες τρεις από τα νησιά Κέιµαν. Η διεύθυνση Εποπτείας της Τραπέζης της Ελλάδος αναζήτησε τους φυσικούς δικαιούχους των εταιρειών, αλλά, όπως ήταν αναµενόµενο, δεν έλαβε καµία απάντηση από τις Αρχές των Κέιµαν. Ούτως ή άλλως, σύµφωνα µε την κατάθεση του λογιστή σε εταιρεία στα Κέιµαν Κρις Τζόνσον στις αµερικανικές αρχές, στα νησιά Κέιµαν είναι αδύνατον να βρει κανείς καταλόγους µε τα µέλη των ∆.Σ. εταιρειών ή έστω ένα καταστατικό µε αληθινούς µετόχους. Και τα καταπιστεύµατα δεν είναι καν υποχρεωτικό να εγγράφονται στα µητρώα!

Αλλά και στις πρόσφατες υποθέσεις των εναλλακτικών παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας εµπλέκονται offshore εταιρείες. Το αραβο-ρωσικό επενδυτικό fund Worldwide Energy Limited, που επρόκειτο να αποκτήσει την Energa, ήταν µια υπεράκτια εταιρεία στα νησιά Μάρσαλ, όπου µια εταιρεία-κολοσσός κοστίζει περί τα… 1.200 δολάρια.

Μαρτυρία

Σύµφωνα µε πρώην στέλεχος ελβετικής τράπεζας, που συνελήφθη το ∆εκέµβριο από τις Αρχές των ΗΠΑ µε βαρύτατες κατηγορίες, «οι Ελβετοί τραπεζίτες συµβουλεύουν τους πελάτες τους να ανοίγουν τους τραπεζικούς λογαριασµούς από εταιρείες-κέλυφος µε χώρα ίδρυσης κάποιον φορολογικό παράδεισο -και όχι ως πρόσωπα- στις δικές τους τράπεζες, ώστε να µην έχουν την υποχρέωση να αποδώσουν φόρους ή να παραδώσουν αξιόπιστα στοιχεία µε δικαστική συνδροµή. Κατά προτίµηση, εταιρείες µε έδρα στον Παναµά και στις βρετανικές Παρθένους Νήσους, µε τις οποίες η Ελβετία δεν έχει καµία συµφωνία για διπλή φορολόγηση»!

(Από τη δικογραφία του αµερικανικού υπουργείου ∆ικαιοσύνης κατά τεσσάρων στελεχών ελβετικής τράπεζας, ένας εκ των οποίων είναι Ελληνας πολίτης)

Πηγή: Τα ΝΕΑ

Advertisements

Γράψτε ένα σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s