Η σκοπίμως λειψή αποκατάσταση του Μπελογιάννη από το ΚΚΕ

neurosp-belog

Επέτειος της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη, του Δημήτρη Μπάτση, του Ηλία Αργυριάδη και του Νίκου Καλούμενου σήμερα. Μια μαύρη επέτειος στην Ιστορία της Ελλάδας καθώς οι τέσσερις εκτελέστηκαν για τις ιδέες τους αχάραγα ακόμα, υπό το φως των προβολέων. Με τα χέρια  μελών του στρατιωτικού αποσπάσματος να τρέμουν, όπως δείχνουν οι «χαριστικές βολές». Σε ολόκληρο τον κόσμο, κανένας μελλοθάνατος δεν στήθηκε στο απόσπασμα μέσα στη νύχτα. Ο τρόμος, το προσκυνητό σε κυρίαρχους και – προπαντός- επικυρίαρχους  και η ανομία συμβασίλευσαν στο Γουδή, καθώς ξημέρωνε η 30ή Μαρτίου του 1952.

Τα ζεστά ακόμα σώματα παραχώθηκαν όπως- όπως σε όσους τάφους  βρέθηκαν ανοιχτοί στο Γ’ Νεκροταφείο, αφού οι γειτονιές είχαν ξυπνήσει και ξεσηκωθεί με το φοβερό άγγελμα και άνθρωποι από τις γύρω περιοχές έσπευσαν στο κοιμητήριο. Τρία χρόνια μετά, οι τάφοι αδειάστηκαν προφανώς με άνωθεν εντολές και έγιναν νέες ταφές. Ο τάφος του Νίκου Μπελογιάννη και της συντρόφου του Ελλης Παπά, με τα αγριολούλουδα να υποδηλώνουν την κυριαρχία της ζωής επάνω στον θάνατο, γέμισε σήμερα λουλούδια που απέθεταν ευλαβικά και σιωπηλά άνθρωποι οι οποίοι εμπνέονται από το παράδειγμά τους. Όπως και ο τάφος του Δημήτρη Μπάτση, στον οποίο οι άγνωστοι άφησαν βιολέτες.

Οι άνθρωποι θυμούνται και τιμούν την άδολη θυσία τους. Αυτή που υπήρξε, και όχι εκείνη που κάποιοι αποφάσισαν ότι υπήρξε. Την Ιστορία γράφουν οι νικητές. Οι κάθε είδους νικητές. Και τη γράφουν κατά το δοκούν. Δεν είναι έρμαιο μόνο των αυταρχικών και σκοταδιστικών καθεστώτων, αλλά ακόμη και των θεωρουμένων ως πιο δημοκρατικών. Σε κάθε χώρα, σε κάθε καθεστώς, οι ιθύνοντες τη χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό μηχανισμό, ξαναγράφοντάς την και παραποιώντας την κατά βούλησιν.

Και αυτό δεν συμβαίνει μονάχα στον αντίπαλο. Ο Σταλινισμός –και ιδιαίτερα το ΚΚΕ από τη δεκαετία του 30 και μετά- έχουν μια παγκόσμια πρωτοτυπία: Δεν ξαναγράφουν μόνο την Ιστορία της χώρας ή του Κόμματος, αλλά και την προσωπική ιστορία του καθενός. Το Κόμμα αποφασίζει τι θα κάνεις (πράγμα αυτονόητο), και τι έχεις κάνει στη ζωή σου- όχι μόνο την κομματική ζωή. Με χαρακτηριστική άνεση άνθρωποι διαγράφηκαν, κατασυκοφαντήθηκαν, αποκαταστάθηκαν, ξανασυκοφαντήθηκαν…

Και οι αποδείξεις

«Μάρτυρες- ήρωες οδηγούνε»,  όμως οι μάρτυρες και οι ήρωες κάποτε εξαντλούνται. Ευτυχώς για τη Δημοκρατία, την Κοινωνία και τον Ανθρωπο, οι καιροί δεν βγάζουν ήρωες, επειδή καμιά εξαιρετική κατάσταση δεν το απαιτεί, ούτε και τους δημιουργεί. «Αλλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες» έχει πει ο Μπρεχτ. Σύντροφος- σύντροφος, αλλά… καλλιτέχνης. Δεν είναι ανάγκη να τον λάβουν υπόψη τοις μετρητοίς. Το Κόμμα, χρειάζεται ήρωες. Αν δεν υπάρχουν, θα πρέπει να ανακαλυφθούν (καθότι, το Κόμμα, όπως η Φύση, σε αυτό τον τομέα απεχθάνεται το κενό. Για άλλους λόγους το δεύτερο). Δεν χρειάζεται να είναι καν εν ζωή. Αν μάλιστα έχουν θυσιαστεί, ακόμα καλύτερα. Αποτελούν παράδειγμα για τους επόμενους που θα στηρίξουν τα θεμέλια της πυραμίδας με τις ανθρωποθυσίες.

Δεν είναι ο καθένας άξιος να γίνει ήρωας. Δεν είναι ο καθένας άξιος να αποκατασταθεί. Ο κοσμαγάπητος Καπετάνιος Αρης, ο άνθρωπος που έγινε αυτοβούλως παρανάλωμα στη φωτιά της επανάστασης και της ελευθερίας, είχε, ας πούμε, … κουσούρια. Ετσι, το ΚΚΕ τον αποκαθιστά πολιτικά, όχι όμως και κομματικά. Γιατί; Επειδή, αν και είχε δίκιο ως προς την τακτική που ακολούθησε η ηγεσία, δεν υποτάχθηκε στα όργανα. Κι αν τολμάς να έχεις άποψη, ακόμα και αν αυτή είναι σωστή, δεν έχεις δικαίωμα…. δια να αποκατασταθείς. Χαρακτηριστικό- και ανατριχιαστικό- το απόσπασμα ομιλίας στελέχους στη Λαμία κατά την εκδήλωση- δήθεν- αποκατάστασης, όπως αλιεύθηκε από τον «Ριζοσπάστη»:

«Το ίδιο το Κόμμα αργότερα υιοθέτησε αυτή τη θέση για τη Βάρκιζα και ο καθένας μπορεί να καταλάβει πόσο πολύτιμη θα ήταν η συμβολή του Αρη Βελουχιώτη στον ένοπλο λαϊκό αγώνα που ακολούθησε τα χρόνια 1946-49 αν είχε πειθαρχήσει και δεν οδηγούνταν στην τραγική κατάληξη». Τι μιζέρια!

Α λα καρτ αποκατάσταση έγινε για τον Νίκο Βαβούδη, ο οποίος ανακηρύχθηκε ήρωας του σοσιαλισμού.  Η αποκατάσταση του Πλουμπίδη έγινε κι αυτή σε εκδήλωση αντιστασιακών. Ο μεγάλος αδικημένος αποκαταστάθηκε ως «πιστός σύντροφος» χωρίς πολλά- πολλά. Κομματική αποκατάσταση δεν έχει γίνει, παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται περί του αντιθέτου. Εγινε μονάχα «αποκατάσταση μνήμης…» των Γ. Σιάντου, Κ. Καραγιώργη και Ν. Πλουμπίδη, και ως τέτοια διατυπώθηκε στην ανακοίνωση της 9ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, τον Αύγουστο του 1958.  Οφείλουν πολλά στον Νίκο Πλουμπίδη, του δίνουν ψήγματα. Εχουν λόγους. Τι να πουν; Οτι είχε κάνει λάθη επί λαθών ο Ζαχαριάδης; Και μετά, πώς θα τον αποκαθιστούσαν και αυτόν; Διότι σε αυτό στόχευε όλη η εκστρατεία αποκαταστάσεων.

Φτάνουμε  μοιραία και στην περίπτωση Ζαχαριάδη. Αν κανείς αμφιβάλλει ότι οι αποκαταστάσεις ήταν α λα καρτ, ας τη μελετήσει. Εκανε όσα έκανε, έγιναν όσα έγιναν. Δεκαετίες μετά τον θάνατό του στο παγωμένο Σουργκούτ της Σιβηρίας, και ενώ ο ίδιος είχε παραδεχθεί ότι κάποιες από τις αποφάσεις ή τις πράξεις του ήταν λάθος, (καλά… μικρολαθάκια, μη νομίζετε), το ΚΚΕ έρχεται να τον αποκαταστήσει. Πώς όμως; Εντελώς. Απαλλάσσοντάς τον από κάθε σφάλμα. Αποχή; Αποκήρυξη του Αρη; Οπλο παρά πόδα; Προσωπολατρεία; Εξόντωση όσων θεωρούσε «επικίνδυνους» να εκλεγούν στη θέση του; Ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς; Αναταραχή στις κομματικές οργανώσεις και μέχρι μάχες σώμα με σώμα στην Τασκένδη; Αντε καλέ. Υπερβολές. Ο «Ριζοσπάστης» και πάλι θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους:

«Η ιστορική μελέτη» γράφει,  «δείχνει ότι για τις αντιφάσεις, τις καθυστερήσεις και τα λάθη που έγιναν από ΚΚ και από το ΚΚΕ στη μακρόχρονη ηρωική πορεία του, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι αντιφάσεις στη στρατηγική του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Ο Ζαχαριάδης σε πολλά επιβεβαιώθηκε. Η στάση του και η κατεύθυνσή του αποδείχτηκαν από την ίδια την πορεία των γεγονότων σωστές, αποδείξανε ότι ήταν αλύγιστος επαναστάτης.»

Ένα εύλογο ερώτημα βέβαια είναι, τι χρειαζόταν η αποκατάσταση του Ζαχαριάδη, αφού αποκαθιστώντας τον Στάλιν, αυτόματα αποκαθιστά κανείς και όλους τους Αποστόλους και Διακόνους του: Μπέρια, Ενβέρ Χότζα, Τσαουσέσκου, Γιαρουζέλσκι. Μνησθητί μου Κόμμα (τους) και (καθόλου) θαυμαστά τα έργα σου…

Αλλά ακόμα και οι οπαδοί του ΚΚΕ/ φίλοι/ ή και μέλη, δεν συμβιβάζονται με την λειψή αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη. «Και λίγα λόγια για την απόφαση που πήρατε για την αποκατάσταση του θρυλικού ΑΡΗ, που μου έχει καθίσει κόμπος» γράφει ο Γιώργος Λ. στον προσυνεδριακό διάλογο. «Ενεργώντας το Κόμμα με ταχύτητα …φωτός, μετά εξήντα χρόνια, τον αποκατέστησε πολιτικά κρίνοντας ότι δεν του άξιζε και η κομματική αποκατάσταση. Εδωσε έτσι το δικαίωμα σε κάθε λωποδύτη να τον κάνει κάδρο στο γραφείο του, να παριστάνει το σοσια-ληστή, να καπηλεύεται τ’ όνομά του και ν’ αποκομίζει οφέλη. Τον αποκήρυξαν τότε, έβγαλαν φιρμάνι να μην του δίνουν ούτε ψωμί ούτε νερό απ’ όπου περνάει, τον είπαν δηλωσία και μιζέρια, γιατί δεν πειθάρχησε στις όπως αποδείχτηκαν λάθος αποφάσεις της τότε ηγεσίας. Και ίσως τότε να είχε νόημα αυτή η πράξη γιατί δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τους …φίλους μας τους Αγγλους. Ο πανδαμάτωρ όμως χρόνος τον δικαίωσε ενώ οι χειρισμοί της ηγεσίας έφεραν ολέθρια αποτελέσματα. Διέλυσαν τον αξιόμαχο εθελοντικό εμπειροπόλεμο ΕΛΑΣ, γέμισαν οι φυλακές και τα ξερονήσια και όταν χρειάστηκε να ξαναπάρουν τα όπλα κοίταζαν να ξαναφτιάξουν στρατό στρατολογώντας πολλές φορές με το ζόρι. Ο εθελοντής εντάσσεται συνειδητά στον αγώνα, έχει ιδανικά, ξέρει γιατί πολεμάει. Ο στρατολογηθείς παρά τη θέλησή του παραμονεύει και μόλις του δοθεί ευκαιρία, λάκισε. Γιατί λοιπόν τον ξαναδολοφονείτε;»

Πάσα απάντηση, θα εκτιμηθεί. Προς το παρόν, υπάρχει μια ερώτηση: σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο πόρταλ 902.gr η Αλέκα Παπαρήγα κατέθεσε στεφάνι χθες στον τάφο του Μπελογιάννη. Σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη, άφησε λίγα κόκκινα γαρίφαλα. Μήπως μπορείτε σύντροφοι να βγάλετε μια απόφαση που να λέει τι ακριβώς έβαλε στον τάφο του Νίκου Μπελογιάννη η σ. Αλέκα; Και πού είστε; Στον ίδιο τάφο είναι και η Ελλη Παπά…

*Στο κείμενο υπάρχουν εκτεταμένα αποσπάσματα που έχουν περιληφθεί στο βιβλίο των Νίκου Μπελογιάννη και Αγγελικής Κώττη «Σταλινισμός, η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία» (εκδόσεις Αγρα).

Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου, ειδικά για τον Νευροσπάστη.

Πηγή: Νευροσπάστης

Γράψτε ένα σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s